C 223 ) 
Ofschoon de berg digt bij de woonplaatsen derEuropeaúen 
ligt, schijnt dezelve echter eerst in de laatste tijden naauw- 
keuriger onderzocht te zijn geworden, en zelfs niet eens 
zoo als dezelve het verdient. Want deszelfs ligging midden. 
in schoone kultuurstreken, deszelfs rijke vegetatie ‚ de merk- 
waardige geologische vormingen en verschijnselen, die de- 
zelve den onderzoeker aanbiedt, misschien ook klimatolo- _ 
gische bijzonderheden , zouden voor eene kundige hand rijke 
stof tot eene monographie zijn en steeds den vriend der 
natuurwetenschappen eenen voldoenden buit en leering van 
alle zijden aanbieden. 
IL. Onder de Europeanen schijnt Reinwardt een der eer- 
sten geweest te zijn, die den berg bestegen hebben en-wel 
de Oostelijke zijde van denzelven. Bij hem waren de heer 
De Wilde em eenige anderen, wier namen in onze bron 
Ode Preanger Regentschappen op Java gelegen, door De 
Wilde’) niet opgegeven zijn. De bestijging had plaats den 
5e Mei 1817 en begon van Tjitjoeroek. 
De volgende bestijgers schijnen Kuhl en Van Hasselt ge- 
weest te zijn, zoo als uit hunne brieven blijkt, die in den 
» Algemeene Konst- en Letterbode 1822 N°, 6 tot 10” te 
vinden zijn. — Volgens de hierbijgevoegde bepaling der hoog- 
ten schijnen deze natuuúronderzoekers eveneens de Oostelijke rei 
van toppen bezocht te hebben. Of ook Prof. Blume een 
der toppen bestegen heeft, kan ik miet zeggen, daär mij 
tot hiertoe niets daarvan voor oogen is gekomen. Zoo’ veel 
is zeker, dat de heer Blume vlijtig om den berg en in des- 
zelfs bosschen: botaniseerde; dit getuigen de vele aankalin= 
gen’ vam localiteiten van den Salakh in des Bijdragen tot de 
flora van Neêrl. Ind.” étiz. Macklot, S. Muller, Korthals 
en Van Oordt bestegen der’ Salakh op den 22ste Julij van 
het jaar 1831. Dit blijkt ten minste uit de beide artiké- 
len van den heer Junghuhn over den Salakh, weent rin 
wij beneden verder zullen aanhalen. 
