C231) 
die tusschen den kleinen en grooten Tjihidong loopt. De 
Bamboegordel waren wij - weldra doorgetrokken, doch 
naauwelijks hadden wij denzelven achter den rug of wij 
verdwaalden een weinig naar het Oosten. Wij hielden een 
oogenblik rust bij eene rotsspleet, in welke zich het laatste 
water bevond, dat wij op onzen weg naar den top-aan- 
troffen. Eene waarneming leverde eene hoogte van 3,760 
Eng. voeten. 
Zoodra wij weder op het regte pad gekomen waren, ging 
de weg over eene steile hoogte, die slechts met moeite was 
te beklimmen, Dit was ook de eenige plaats, die eene 
werkelijke inspanning bij de bestijging vorderde. Hier ver- 
loren wij een lid van het gezelschap , hetwelk zoo voor die 
steilte schrikte dat het tot eenen oogenblikkelijken terug- 
togt besloot. 
Wij NEN meer. /dan 5,000 voeten een oud pad, zijnde 
een weg van eenige inlanders, die rottang zoeken; verder 
was het pad versch door het bosch gebaand. Wij leden veel 
van den dorst ons water, dat wij lieten mede dragen, was 
nog ver achter en andere dranken stonden, om dezelfde re- 
de ons ook niet ten dienste. Wij poogden ons te ver- 
kwikken met het water, hetwelk zich in de bladen van de 
Nepenthes bevindt. Het wemelt echter doorgaans van in- 
secten en wormpjes en is onverdragelijk laf. Het bosch 
werd hoe langer zoo dunner, ofschoon zelfs de kruin nog 
| met tamelijk hooge boomen bewassen is, die ons overal van 
het genot beroofden om een vrij uitzigt te hebben. Boven 
de bronnen van de kleine Tjihidong„ liep de kam, welken 
wij beklommen onmiddelijk langs den afgrond van den Tjap- 
poes. Aan beide kanten, maar voornamelijk naar het 0, ; 
liepen de zijden steil, ja meestal loodregt naar beneden. 
De top is dikwijls slechts een’ voet breed, zoodat men er 
naauwelijks op gaan kan; op de meeste plaatsen kon meu 
er zich schrijelings op zetten. Hoe hooger men stijgt, des 
