(247 ) 
deraardsch geluid verkondigt den nabijzijnden vuurhaard. 
Van tijd tot tijd ontmoetten wij moerasachtige planten aan den 
weg, om welke het mos zich bijzonder rijkelijk had gezet. 
Na nog een kwartier voortgegaan te zijn, kwamen wij bij 
de inwerking zijnde en Zuidelijkst gelegen Solfatara, waar 
wij in het N. op een klein plateau onze tent opsloegen. 
Hier is het gezigt uitermate trotsch. In het N. verheffen 
zich de met bosschen bedekte kruinen van den Gagak en 
Tjappoes bijna loodregt nog 3,000 voeten omhoog. De Kawa 
wordt door de Tjikalowong doorstroomd, die naar het ZO. 
loopt en eene menigte verschillende watervallen vormt. Aan 
den anderen kant, naar het Z., vertoont zich eene berg- 
keten , welker hoogste punt, de Prabakti, juist tegenover de 
Kawa ligt. Rondom dezelve is een digt bosch. De Solfa- 
tara kan men naauwelijks in één uur rondloopen. De ge- 
heele plaats heeft een vreesselijk voorkomen; dezelve is 
met groote rotsklompen of ontleede steenbrokken bedekt, 
welke dikwijls gekloofd zijn in de rigting van het WNW. 
naar het 040. Hier en daar staat een verkoolde boom, 
een donkergroene dênaenstruik en daartusschen door eene 
verwarde verzameling van gas, water en modderbronnen. 
Het gas wordt met hevig geruisch naar buiten gedrongen , en 
vormt witte wolken buiten het reeds buitendien moeijelijk 
te overzien terrein. De hoofdbron kan men niet in de on- 
middelijke nabijheid zien. Alles schrikt voor de onweer- 
staanbare kracht en het sissend gesuis, waarmede hier de 
hi elastieke vloeistoffen doorbreken. 
Und es wallet und siedet und branset und zischt, 
Wie Wenn wasser mit Feuer zich mengt, 
Bis züm Himmel spritzet der dampfende Gischt, 
Und Flüth auf Fluth zich ohn’ Ende drängt, 
Und will sich nimmer erschöpfen und leeren; 
Als woltte das Meer noch ein Meer gebären. 
