( 248 ) 
Men heeft meer dan 100 waterbronnen. Waar het water 
uitkomt is het eerst graauwachtig, terwijl hetzelve wanneer 
het naar de koude Tjiliwong stroomt, bijna welkwit is; zel- 
den ontspringt het helder en vloeit dus weg. Waar voor- 
namelijk modder wordt uitgeworpen, is de massa bijna altijd 
aschgraauw. Dikwijls ziet men echter op de oppervlakte an- 
dere kleinere vlekken en strepen, zoo als men soms bij de 
olie ziet, wanneer deze op het water stroomt. Aan den 
rund der openingen wordt het uitgeworpene hard en vormt 
eene korst, welke eenen zeer gevaarlijken en bedriegelij- 
ken bodem bedekt, dewijl de voet des bezoekers hier ge- 
makkelijk doorheenbreekt, en daarbij zelfs vreesselijk ver- 
brand konde worden. 
Bijna om alle openingen in den grond heeft zich de zwa- 
vel in aanzienlijke menigte opgehoopt, deels in kleine kris- 
tallen, deels in ongekristalliseerde korrels. Het meest zet 
zij zich daar aan, waar het gas doordringt. 
Niet alleen de gasbronnen, maar ook de water-en mod- 
derbronnen veroorzaken een groot geraas, hetwelk meer of 
minder uit de diepte schijnt te komen en dikwijls een zeer 
hevig geruisch teweegbrengt. 
De heer Schwaner heeft na de afreis der overige heeren, 
nog eene andere Solfatara ontdekt, in welke twee kleine 
meeren van kokend water gelegen zijn. Dezelve vertoont 
eveneens zeer schoone kleuren, als: graauw, groenachtig , 
violet en geelachtig. De bovenaangehaalde berigigever zegt: 
»Ik vond de temperatnur van de Tjikalowong niet hooger 
“dan die van den gewonen dampkring ; ook had de smaak van 
het water niets bijzonders, behalve eene korte, zamentrek- 
kende kitteling op de tong. Evenwel is het aan geenen 
twijfel onderhevig, of dit water moet zeer rijk aan zwavel- 
zuur zijn. De oevers zijn bedekt met een witachtig pre- 
cipitaat, waardoor de geheele rivier een melkachtig aanzien 
