(249 ) 
krijgt, terwijl het uit dezelve geschept water de natuur- 
lijke kleur vertoont. 
De lage temperatuur van dit rivierwater, is naar mijn 
gevoelen aan den regen toeteschrijven , die eenige dagen te 
voren en ook heden nog rijkelijk was gevallen en de rivier 
aanmerkelijk had doen zwellen. Het water in de kleine 
opborrelende bekkens toonde daarentegen eenen tamelijk 
hoogeren warmtegraad aan. Toen de Thermometer in ee- 
nige scheuren en openingen werd gehouden, steeg dezelve 
in eene tot 192°F. in eene andere tot 188° F. en in het 
groot bekken, digt bij de rivier slechts tot 178°—182°, ofschoon 
het water daar nog hevig opborrelt. (Ingevolge de Baro- 
meter hoogte van 4,044 voeten moest het water hier bij 205° 
koken). De dampen zijn digt bij de openingen onzigtbaar 
en doorschijnend en verdikken zich eerst een of meer voe- 
ten hooger door den kouderen atmospheer tot zigtbare 
wolken. Eenige Fumarolen blijven gedurende een’ evenre- 
dig korten tijd rusten om vervolgens weder met vernieuw- 
de kracht te werken. Men kan dezelve niet beter ver- 
gelijken dan met de pijpen, door welke men den te over- 
vloedigen stoom der stoom-machines laat ontwijken. Het 
gedruisch van en gezigt van beide zijn gelijk. De geheele op- 
pervlakte van de Solfatara is doordrongen en bedekt met 
zwavelkristalen, die men bijna overal gemakkelijk kan in- 
zamelen. 
De weinige niet gebroken rotsklompen, die men hier en 
daar, ofschoon nog zeldzaam vindt, zijn een hard zwart 
Trachijt, hetwelk veel op Basalt gelijkt. De zwaveldam- 
pen ontbinden en bederven de vormen van deze steenmas- 
sa’s voortdurend geheel, en veranderen dezelve-in eene 
zachte , breekbare , zeepachtige, witte massa, welke door.den 
regen wordt weggespoeld en er bijna even als krijt uitziet. 
Het is eene kleiaarde, die zeer veel aluin bevat, welke 
1° Jaane. 2° Arrev. 17 
