/ (250 ) 
men zonder bijvoeging zoude kunnen bakken, en welke eene 
voortreffelijke potaarde zoude opleveren. 
De met deze steenen voorvallende veranderingen zijn een 
naauwkeurig onderzoek waardig, daar het moeijelijk te ge- 
looven. is ‚ zonder werkelijke bewijzen voor oogen te heb- 
ben, dat harde trachytsteen , welke de zwaarste hamersla- 
gen wederstaat, door een ‘bijna onmerkbaar werken eerst 
in een breekbare puimsteenachtige en later in eene weeke 
wette massa kan veranderen. De zaak is echter genoeg- 
zaam bewezen door de. vele van buiten reeds opgeloste 
Trachytblokken , die van binnen nog de vaste kern van den 
oorspronkelijken steen bezitten. 
Het is waarschijnlijk, dat het onderaardsch vuur zich van 
tijd tot tijd eenen nieuwen weg baant en dan de oude ope- 
ningenen scheuren verlaat. Wij zagen eenige boomen, die 
eerst onlangs schenen gestorven te zijn, terwijl de vege- 
tatie op andere plaatsen weder op nieuw begon. 
Vooruit echter kan men deze aanneming bevestigen, door de 
beide uitgebrande Solfatara’s. Men kan over de geheele op- 
pervlakte komen; dezelve schijnt overal even als of zij ge- 
bakken ware; op eenige plaatsen was dezelve echter min- 
der vast, zoo dat men er gemakkelijk eenen stok kon 
insteken; op andere daarentegen scheen de grond zeer warm 
te zijn, zoo dat dit zelfs door de schoenen voelbaar was.’ 
De opgaven van den bovenvermelden berigtgever zijn 
zeer juist. Echter zoude het naauwkeuriger zijn geweest 
te zeggen, dat de Tjikalowong het grootste gedeelte van 
het jaar boven de Kawa in de afgronden tusschen den Ga- 
gak en Tjappoes ontspringt, terwijl dezelve in de droogste 
maanden daarentegen deszelfs oorsprong in de Kawa heeft. 
In deze maanden heeft deszelfs water misschien eene hoo- 
gere temperatuur, dan wanneer dezelve zichin hoogere .stre- 
ken uit zamenvloeijend regenwater vormt. 
Hoe vele zwaveldeelen zich overal aldaar in de lucht 
