(251 ) 
bevinden, ruikt men reeds lang voor dat men de Solfatara 
bereikt; nog duidelijker blijkt het daaruit, dat al het zilver 
in korten tijd een leelijk zwart aanzetsel erlangt. Op eeni- 
ge plaatsen ziet men kleine bekkens vol water, hetwelk 
eene groene kleur krijgt, wanneer het door geene nieuwe 
oplossingen en opborrelingen troebel gemaakt wordt. Op 
de meeste derzelve drijft eene slijmige, donkergroene massa 
die als zij nog geen wier is toch wer zal worden. 
Ook het dierenrijk heeft naar deze onherbergzame streek 
nog bewoners gezonden. Zx de heete bronnen beweegt zich 
vrolijk een watertor en op dezelveeene waterluis. Tusschen 
warme steenen vindt men nog vele spinnen, die alle tot 
ééne soort schijnen te behooren. Ook zagen wij eenige 
vlinders. Eene zwaluw doorkruiste dikwijls de met gas- 
deelen bezwangerde rotsholten boven de Solfatara, zonder 
daarbij eenige merkbare hindernis te lijden. Hare aanwe- 
zigheid brengt ons tot het besluit, dat daar ook nog twee- 
vleugelige insecten moeten verspreid zijn die haar waar- 
schijnlijk tot voedsel verstrekken. 
Hetgeen de meergenoemde verhaler over het zich uitbrei- 
den van de Solfatara vermoedt, schijnt mij eveneens juist 
te zijn. De Noordelijkste is de oudste, waar alle vulka- 
nische werkzaamheid ook is verdwenen. De steenen zijn 
zwart geworden, en Kryptogamen zetten er zich reeds op 
neder. De middelste schijnt dit ook wat tijd betreft, te 
zijn. Er borrelen nog eenige bronnen op, wier water zwa- 
velachtig , laauw en witachtig is ; een onderaardsch gedruisch 
verraadt eveneens de nabijheid van vulkanische krachten. 
Op den grond ligt nog eene groote opgeloste massa, die 
verhard is. De Zuidelijkste is ook de nieuwste. Stervende 
boomen toonen de plaatsen aan, waar zich nieuwe openin- 
gen vormen; kleine groene eilanden vol vegetatie. geven 
te kennen, waar oude zich gesloten hebben. Het verwoes- 
ten der plantenwereld gaat natuurlijk veel spoediger dan 
