(311 ) 
kend , misschien zelfs onafgewerkt is, heet wel verwarring 
brengen waar orde moest zijn. De Catalogus is een werk 
dat op zich zelf een geheel moest vormen. Zijne nummers 
kunnen hoogstens verwijzen naar de geschreven Catalogi, 
welke bij goed onderhouden tuinen, door de daarbij aan- 
gestelde plantenkundigen aangehouden worden. Elke ande- 
re opsomming moet onder de citaten voorkomen. Het is 
voorts eene kleine auteur-ijdelheid, zijn eigen gevormde 
plantennamen , die men later verworpen heeft, bij de Sy- 
nonymen te plaatsen. Dit is eene in Europa zeer beminde 
gewoonte, Ik spreek van die namen, welke slechts in brie- 
ven aan vrienden of in manuscripten zijn gebezigd gewor- 
den. De eerste laten zich weder door brieven verbeteren; 
van de laatste behoorde men het botanisch publiek te ver- 
schoonen. Alle plantenkundigen klagen over de menigte 
Synonymen en toch legt ieder er zich op toe, dezelve zoo 
veel mogelijk te vermeerderen. Wie een vin litt” en een 
»Mihi in manuser. olim’? kan te pas brengen, laat zulks 
niet, als of hij er de wereld eene dienst meê bewees. 
In het oog loopend is het, hoe dikwerf de heer Hasskarl 
de schrijfwijze heeft veranderd der namen, welke reeds se- 
dert lang in de systemen zijn gewettigd. Deze veranderin- 
gen hebben voornamelijk betrekking op woorden van Griek- 
sche afkomst. Daar referent ongelukkigerwijze niet be- 
dreven genoeg is in het Grieksch, kan hij niet bepalen in 
hoeverre de veranderingen goed zijn of niet. Evenwel is 
zooveel zeker, dat men bij zulke veranderingen consequent. 
moet zijn, en dat een algemeener werk meer de plaats is 
voor zoodanige veranderingen en niet een Catalogus als de 
onderhavige. De gemaakte veranderingen zullen. of geheel 
onbekend blijven, of slechts. op een gedeelte der Botanie. 
betrekking hebben en dus overbodig zijn, of kunnen slechts 
strekken tot toename der verwarring. 
Er blijft nog een woord te spreken, over de- inlandsche 
