(312) 
plantennamen. Het behoeft geen betoog, dat het van veel 
belang is dezelve te kennen en te verzamelen. De zwarig- 
heid daarbij, berust in derzelver juiste schrijfwijze. Er 
zijn twee juiste schrijfwijzen, eene historische en eene eu- 
phonische. De eerste geeft de woorden terug, zooals de 
schriftspraak eens volks zulks vordert, zoolang althans als 
wij in onze taal genoegzaam overeenkomstige karakters be- 
zitten. Deze wijze is voor de taalkundigen de zekerste en 
wenschenswaardigste, vermits zij bij etymologische naspo- 
ringen het zekerste rigtsnoer is. De tweede schrijfwijze 
duidt de woorden naauwkeurig aan, zooals zij zich ons ge- 
hoor voordoen, voor zooverre alweder zulks door de ka- 
rakters van een onzer telan mogelijk is. Deze schrijfwijze 
zal wel gewoonlijk door den natuuronderzoekenden reiziger 
gevolgd worden, wien het minder te doen is om taalon- 
derzoek , of die minder vertrouwd is met de taal der in- 
boorlingen. Men zal zich van dezelve moeten bedienen 
waar een volk geene schriftspraak bezit. Ook de heer 
Hasskarl heeft zich aan de euphonische schrijfwijze gehou- 
den, doch is daarbij niet consequent gebleven. Vele zijner 
inlandsche namen zijn zoo zonderling geschreven , dat men 
bij de uitspraak het oorspronkelijk woord naauwelijks her- 
kent, en voornamelijk heeft hij de letters b, w‚p, d, w;, 
t,‚ met elkander verwisseld. Daarom ook is in den Index 
zijne orthographie eenigzins veranderd, ofschoon het doel- 
matiger geweest zouzijn , wanneer die namen volgens vaste 
beginselen omgearbeid waren geworden. Men houde echter 
in het oog, dat dikwerf hetzelfde woord in de verschillen- 
de Residentien van Java geheel verschillend wordt uitge- 
sproken, dat voornamelijk de Soendasche taal tusschen- 
klanken bezit, welke door ons alphabet niet kunnen worden 
aangegeven. Hetzelfde kennen wij in de verschillende dee- 
len der meeste Europeesche landen. Zoo b. v. bevinden 
zich in de Zwitsersche voïksdialecten meer dan 15 vocalen, 
