( 354 ) 
de rivier. Weldra kwamen wij bij eenen waterval van 15 
voeten hoogte, waar ons het beklimmen, door de aan de 
kanten liggende steenen en blokken onmogelijk werd gemaakt. 
Wij waren genoodzaakt eenige boomen te laten vellen, der- 
zelver stammen zoodanig uittehouwen, dat men er de pun- 
ten der voeten in konde zetten en dezelve vervolgens 
tegen het laagste punt van eene groef in de rots plaatsen. 
Zoo kropen wij midden door den waterstraal naar boven. 
Het duurde echter niet lang of wij bereikten eenen tweeden 
waterval. Deze is zeer hoog, ten minste 50 voeten. Deszelfs 
rigting gaat van het O. naar het W., aldus dwars door de 
kloof en het grootste, bovenste gedeelte is door een stuk 
der rots verborgen, dat in eene gelijke rigting er voor ge- 
plaatst is. De kanten zijn spiegelglad gewasschen. Wij brag- 
ten bijna twee uren met het beklimmen dezer plaats door. 
Een koelie klouterde naar boven ,en wierp ons rottang toe , 
dien hij aan boomen had vastgemaakt. Van onderen maak- 
ten wij ladders uit boomstammen. Met behulp van deze 
geraakten wij na groote inspanningen op de hoogte van den 
rotsmuur , achter welken de Tjappoes naar beneden stort. 
Bij dit klimmen was de thermometer des barometers ge- 
broken, terwijl een koelie de helft van onzen rijstvoorraad 
had laten vallen, waaruit men voorspelde, dat wij nieuwe on- 
gelukken zouden krijgen. 
Op eene kleine hoogte vond men nog een overblijfsel van 
eene houthakkershut. De hemel was den geheelen dag be- 
wolkt geweest, en het begon reeds om 12 uur zacht te re- 
genen. Tegen 2 uur sloeg ik mijne tent op een klein ter- 
ras op, waar ik ten minste niet zoo veel van het regen- 
water te lijden had, als den vorigen dag. Van dien tijd 
af, daalde de regen stroomsgewijze neder. Een hevig on- 
weder scheen zich juist om mij zamengetrokken te hebben , 
want tot laat in den nacht, duurden donder, bliksem en 
regen onophoudelijk voort. Het getal onzer ongelukken was 
