( 367 ) 
Doch genoeg van deze proeven uit het uitgestrekt, in 
nevelen gehuld veld der vermoedens en hypothesen. 
Zoo rijk de Flora van den Salakh is, zoo arm is des- 
zelfs Fauna. Wat soorten en individu’s betreft, zijn de 
dieren in het oorspronkelijk bosch niet zeer talrijk. Ech- 
ter moet men bedenken, dat de dieren in hetzelve meer 
verborgen en verder verstrooid zijn, dan in de lagere stre- 
ken , waar zij op kleinere punten zamengedrongen worden. 
Tijgers en panthers komen somtijds, doch voorzeker het 
meest aan de zuidzijde van den berg, voor; eene bestendige 
verblijfplaats hebben zij op den berg en in deszelfs bosschen 
niet meer. Somtijds hoort men den Hijlobates agilis, het 
meest des morgens vroeg ; slechts zelden krijgt men een’ 
troep van deze dieren te zien. 
De Heer Juscnuur heeft (Tijdschr. v. N. I. I. 2 pag. 489) 
eene plaats, die mij te merkwaardig voorkomt, om dezelve 
hier giet aantehalen. Hij verhaalt namelijk , dat het bosch 
door groote scharen van Hijlobates agilis bewoond wordt, 
die hem uit den slaap wekten, hetzij door hun gewoon , 
hetzij door een eigenaardig geschreeuw. »De Javanen, die 
ik naar de oorzaak van dit leven vroeg, verhaalden mij 
dat® de groote gevlekte tijger, (zoo als bekend is geen 
boomklimmer), zich onder de apen eenen buit verkiest en 
zich tot dat einde onder een der boomen nederlegt, waarin 
zich dikwijls op eene hoogte van 100 en meer voeten een 
troep dezer dieren bevindt. De aanwezendheid van het 
verschrikkelijk dier jaagt den armen apen eenen dusdanigen 
schrik aan, dat dezelve, geheel ontsteld, van den eenen tak 
op den anderen springen, elkander onder huilen en schreeu- 
wen verdringen, tot dat ten laatste de een of ander naar 
beneden valt, die dan door den rustig loerenden tijger 
verslonden wordt.’ Tijgers, apen en paauwen moeten 
volgens de opgaven van den Heer Juxenumr op de Z. 0. 
