(452 ) 
Het lot der hier gedetacheerde Militairen mag wel onge- 
lukkig genoemd worden. De officieren, niet zelden door 
de natuur met eenen gelukkigen ligchaamsbouw bedeeld, 
aan wie ziekten en lijden onbekend zijn, ontwaren reeds 
bij hunne aankomst voor de stad , wanneer het anker valt 
en ieder wegens behouden reis pleegt verheugd te zijn, 
eene onwillekeurige treurige zielsgesteldheid. Immers zij 
stappen aan wal, treden het fort binnen en ontmoeten hun- 
ne kameraden, vroeger zoo gezond als zij, nu vermagerd 
en verzwakt, op wier aangezigten de uitwerking van het 
ongunstig klimaat met sterke trekken geteekend is. Deze 
garnizoenplaats schijnt hun dan een ballingsoord toe en 
eene treurige toekomst zweeft hun voor oogen. Het ledig 
huis, dat zij betrekken, is zonder meubelen. Deze moet 
men vrij duur aankoopen en bij verplaatsing op vendutie 
met schade weder afstaan. De huizen zijn klein, bedompt , 
vochtig en ongezond. —Conversatie is hier weinig, nog 
minder andere geest en ligchaam versterkende uitspannin- 
gen; verveling en heimwee zijn dus onvermijdelijk en niet 
zelden zoeken sommigen op andere wijze deze neêrslagtige 
stemming en de ziekte te ontgaan, hetgeen hun wel voor 
eenigen tijd gelukt, maar vroeg of laat worden zij het of- 
fer van deze laatste toevlugt. 
De toestand der manschappen is niet minder bedroevend. 
Zoo lang zij het geluk hebben gezond te zijn, moeten zij 
voor hunne ongestelde kameraden dubbele diensten verrigten , 
ja dikwijls zelfs om de twee nachten de wacht betrekken, 
hetgeen dan ten gevolge heeft, dat zij herhaaldelijk aan 
de nachtlucht blootgesteld, door ziekte worden aangetast. 
De inlander, die met slechts een linnen buis en broek gekleed 
is, is bijzonder aan verkoudheid blootgesteld. Velen wor- 
den door menigvuldige herhaling der koortsen onbekwaam 
voor de actieve dienst. 
Door vermeerdering der sterkte van officieren en man- 
