( 460 ) 
zucht ten laatste ten grave gaan. Daarom ook is het wen- 
schelijk , de menschen niet al te lang hier te laten, en zoo 
zij, na meerdere koortsen gehad te hebben, niet voor goed 
genezen, hen van deze plaats weg te zenden , waardoor al- 
leen de offers der ziekte zullen verminderd worden. 
Het Kerkhof. 
Niet ver van het hospitaal, op den weg, die van Batoe 
Gadja tot Batoe Mejrah langs het gebergte loopt, ligt in 
een klein dal het oord, dat allen vereenigt en vrede geeft 
voor immer. De wandelaar is getroffen bij het gezigt van 
die vele graftomben, welke grootendeels van Europeanen 
zijn, die in den bloei van hun leven door den onverbidde- 
lijken dood zijn weggerukt. Deze stille rustplaats toch maakt 
aan hunne plannen, hunne vooruitzigten en bekommernis- 
sen, hunne wenschen naar den moedergrond en hun lijden 
een einde. 
Waij Nitoe. 
De weg naar Waij Nitoe loopt in eene ZW. rigting tus- 
schen het strand en het gebergte, dat hier eenigzins van de 
baai terug treedt, en eene ruimtelaat, die nabij het strand 
met eene menigte sago= en klapperboomen, nabij het ge- 
hergte met gras en heesters begroeid is. Hier hebben ver- 
scheidene ingezetenen van Ámboina hunne buitenverblijven, 
welker ligging voor gezonder dan die der stad wordt gehouden. 
Echter hebben zij hetzelfde ongemak als de huizen in de 
stad en eerst het pavilloen in den z.g. klappertuin, waar 
een groote koestal van het gouvernement is, staat eenig- 
zins vrijer en is een gezond verblijf. Het uitzigt op de 
baai en den tegenoverliggenden oever, op de stad en de 
reede is afwisselend en aangenaam. Waij Nitoe zelf heeft 
