( 463 ) 
nog altijd lang, uit hunne vroegere idée, dat lang haar 
kracht en sterkte geeft. In de stad dragen de burgers uit 
de lagere klasse een broek , hemd en kabaai, eneen ronden 
hoed; somtijds met, somtijds zonder schoenen aan de voe- 
ten. Hoe meer zij met de Europeanen in aanraking of tot 
rijkdom en aanzien komen, des te meer kleedingstukken 
hebben zij van deze aangenomen, zoo dat men hun op de 
verschillendste wijzen gekleed ziet gaan. De hoofden gaan 
altijd in zwarte rokken, broeken en hoed, somtijds ook op 
zijn ouderwetsch in korte broeken en kousen, maar de 
hoofdkleur van deze kleedingstukken is bij allen zwart, 
hetwelk hun een monnikachtig of puriteinsch voorkomen 
geeft. 
De vrouwen dragen een zwarten sarong en eene zwarte 
kabaai daarover. Het haar tooijen zij op de bij Maleische 
vrouwen gewone wijze. Alleen bij huwelijksfeesten zijn zij 
eenigzins anders en ouderwetsch gekleed. De zwarte huidkleur 
maakt de Amboineesche vrouwen niet zeer aantrekkelijk en 
ware schoonheden zijn onder dezelve zeer zeldzaam. Ook heb- 
ben zij eene onaangename reuk. Daarentegen zijn zij ar- 
beidzamer dan de mannen en zeer vruchtbaar, zoo dat een 
Europeaan ‚die een tedere verbindtenis met zulk eene schoone 
aanknoopt, in meer dan een opzigt te beklagen is. De sa- 
go en vischkost, het hoofdvoedsel dezer menschen, werkt 
zoo opwekkend op den genitaalspheer, dat de bevolking, 
die het offer van epidemische koortsen wordt, zich altijd 
regenereert. 
De afstammelingen van Europeanen maken het grootst 
getal ingezetenen der stad uit. Sommigen hebben eenigen 
handel, anderen zijn landheeren, hebben koeijen of ook 
wel aandeel aan kruidnageltuinen enz.; anderen zijn ambte- 
naren of klerken op de verschillende bureaux en vele van 
deze zijn bruikbare menschen. 
Behalve civiele- en militaire ambtenaren zijn tegenwoor- 
