( 472 ) 
bloedvat, van dáár in het parenchijma indringende, kun- 
nen bespeuren. 
Deze kwab was als het ware doorzaaid met aanzamelingen 
eener brijachtige, korrelige, halfdrooge, geele stof. Deze 
dépôts waren van eene ronde gedaante, bezaten slechts de 
grootte van eene graauwe erwt en kwamen geheel overeen 
met de verweekte tuberkels, die wij zoo vaak in de longen 
zagen. | 
De doorsneden van het regter levergedeelte vertoonden 
de aanmerkelijkste ontaarding. Bijkans bestond het gansch 
parenchijma uit wankleurige, pulpeuse , fungeuse massa’s , 
slechts hier en dààr het oorspronkelijk weefsel der lever tus- 
schen zich vrijlatende. Het geheel had het aanzien als wa- 
re de zelfstandigheid des ingewands te zamen gedrongen 
door zoo vele fungi, die alle trappen van fung. medull. 
tot fung. haematod. toe, met de verschillende carcereuse 
schakeringen tusschen dezelve, doorliepen. Hier en daar 
had zich de stof aangezameld tot dépôts van eene ovaalron- 
de gedaante ter grootte van een hoenderei. Een afzonder- 
lijk vlies vormde min of meer elastieke beurzen, hier als 
het ware met verweekte, geele tuberkelstof (?) gevuld, 
dààr eene meer witte, mergachtige zelfstandigheid bevat- 
tende, ginds eene roode, bruine of bijkans zwarte brij. De 
stof was nergens zamenhangend of deegachtig of in kwab- 
ben verdeeld. Het uitvloeijen eener melkaardige vloeistof, 
anders bij dergelijke lteverontaardigen plaats grijpende, heb 
ik hier weinig of niet bespeurd: ook zag ik in de beurzen 
geen spoor van vaatvorming. Hier en daar bevonden zich 
kleine bloed-coagula in het weefsel der lever, blijkbaar 
van’ verschen oorsprong. Abseessen bestonden er hoegenaamd 
niet. Evenmin konde ik ontdekken, van waar de groote 
bloeduitstorting in de buikholte ontstaan was. Van de le- 
vervaten viel niet veel meer te onderscheiden. De galblaas 
bevatte eene kleine hoeveelheid donkerkleurige , dunne gal. 
