(478 ) 
teen vorm van een ganzen-ei, in welker midden eene soort 
van navelstreng was, van 4-5 strepen lengte, en zeer veel 
op eene Ascaris gelijkende. Van denzelven uit verbreidden 
zich eenige bloedvaatjes, (ongeveer als op de zwemblaas 
van een’ visch,) op of in het vlies derzelve. Het in de- 
zelve bevat vocht was stroogeel; (reuk en smaak van het- 
zelve kan ik niet aangeven). 
Weeën bestonden volstrekt niet , en verschenen ook niet 
na groote giften van Secale cornutum'’; de bloedstorting hield 
aan; de pols was klein en snel; meer dan 140 slagen in 
de minuut, van tijd tot tijd verdwijnend en intermitterend ; 
onmagt, koud zweet, eclampsie. Om de gevolgen der ver- 
bloeding te voorkomen en tegentegaan werden ligaturen om 
de dijen aangelegd en koude inspuitingen in den uterus gedaan. 
Gedurende eene flaauwte exploreerde ik de zieke, en vond 
het orificium uteri zoo hoog staande, dat ik hetzelve slechts 
met moeite met de punt van mijnen vinger bereiken kon- 
de, en een’ duim breed open. Ik voelde duidelijk een 
vreemd ligchaam, dat ik echter niet vatten konde —even 
zoo min mijn collega, de heer Onnen. 
Ik moet bekennen, dat ik dienaangaande met mijne di- 
agnosis volstrekt niet in juistheid was: »was er nog een 
»foetus voorhanden; of had deze mola eene placenta?” 
Daar ik echter bij de geringe opening en hoogen stand der 
baarmoeder de verwijdering van dit ligchaam met de vin- 
gers als onmogelijk beschouwde doch begreep, dat wij 
zonder dit nooit de bloeding overwinnen konden, voerde 
ik de nageboortetang in, waarop ik na de eerste trekking 
een klein stuk eener voorliggende placenta verkreeg. Bij 
het tweede inbrengen der tang, moest ik met dezelve, even 
als met eene steentang den steen in de pisblaas, de placen- 
ta in de holte van den uterus zoeken, en vond dezelve 
links naast het orificium uteri, zoodat men wel aanne- 
men mag, dat het vroeger afgescheurd stuk op het orifici- 
