(479 ) 
um uteri zat, Gewoonlijk zit zij in zulke gevallen regts. 
Onmiddelijk na wegname der placenta hield de bloeding 
op, de kraamvrouw kwam bij, en het verder beloop van 
het kraambed was zoo gunstig en regelmatig „ als men het 
maar wenschen konde. Van melksecretie en naweeên was 
echter geen spoor, en de lochien hadden een regelmatig 
verloop. 
De placenta, van de grootte eener handpalm, was geheel 
geformeerd, «echter, vooral de pl. foetalis bloedledig ; op 
het chorion sterke bloedvaten. De placenta was niet ge- 
lobt, en hare bloedledige geelachtige vaatjes dreven den- 
dritisch in het water. In de atrophische navelstreng was 
met het ongewapend oog geen bloedvat te ontdekken, of- 
schoon zij er stellig waren, daar zich bloedvaatjes op de 
mola vertoonden. De eivliezen gingen met de nageboorte 
af. De nageboorte zelve zat, zoo als ik reeds vroeger zei- 
de, naast en waarschijnlijk gedeeltelijk op het orificium 
uteri. Bij nader onderzoek, onder water, was zij aan de 
zijde van den foetus concaaf, zoodat de blaas (mola a- 
guosa) half in haar, zoo als de eikelin deszelfs kelk rust- 
te. Hieruit laat zich ook verklaren, waarom bij eene zoo 
groote watermola en een’ zoo dunnen navelstreng niet reeds 
vroeger abortus intrad , vermits de mola rustend lag , en niet 
hing. 
Zoude het in dit geval eene absurde hypothese zijn, dat 
door abnorme en overwegende ontwikkeling der Allantois 
de foetus zelf geatrophieerd en verdwenen zij? Dit toe- 
gestaan, moet men de mola aquosa eerder als eene misge- 
hboorte door staan blijven op eenen lageren of vroegeren 
trap van ontwikkeling beschouwen, t’welk de mola aquosa 
ook inderdaad is, 
Mevrouw X .. . bevindt zich tegenwoordig, (den 22en 
Junij) volkomen wel, droomt echter veel en dikwijls ang- 
stig, zoodat, hetgeen bij zulk een verlies van bloed geen 
