( 515 ) 
In den verderen loop der ziekte werd spoedig een ver- 
lies van krachten waargenomen ; het gezigt werd ontsteld , 
de oogen mat, de tong en lippen nog drooger en de bang- 
heid, in het gezigt duidelijk uitgedrukt, nam toe ; daarbij 
werden de lijders onrustiger, begonnen nog meer te beven, 
en klaagden over aanhoudende slapeloosheid, duizeligheid , 
pijn en drukking in het voorhoofd. De huid had dikwerf 
eene geelachtige kleur en de conjunctiva was geheel ge- 
kleurd; opzetting en pijn in de leverstreek ; bij 10 à 12 
lijders was complicatie van werkelijke acute leverontsteking 
aanwezig. Ook miltaandoeningen werden dikwerf waarge- 
nomen. 
In het nerveus stadium waren de genoemde verschijnse- 
len gedeeltelijk nog heviger. In het gezigt nam men nu 
een’ algemeenen collapsus waar; het verlies van krachten 
bereikte het toppunt; er ontstond schemering voor de 
oogen , hardhoorigheid. In dit stadium, en ook nog voor 
dat hetzelve begon, ging de remitterende typus bijkans 
altijd over in een’ intermitterenden. Wanneer de ziekte 
dan niet met den dood eindigde , bleef nog soms langen tijd 
febris intermittens terug. De intermittens heeft doorgaans 
een’ quotidiaan-typus. Slechts weinige gevallen van febris 
intermittens tertiana zijn door mij geobserveerd. De meeste 
lijders in het nerveus stadium klaagden dan niets meer , 
lagen meestal beweging- en bewusteloos en konden zich met 
geene mogelijkheid meer oprigten. Wanneer men hun daar- 
toe het verzoek deed, begonnen zij sterk te beven, waarbij 
ik enkelen in flaauwte heb zien vallen. De vroeger drooge 
gespannen huid werd dan slap, verloor hare turgescen- 
tie, de pols werd nog frequenter, echter kleiner , soms 
bijkans niet voelbaar, bevend , draadvormig , intermitte- 
rend , hoogst onregelmatig; de respiratie belemmerd ; het 
beslag der tong dikker; zij werd bedekt met een geele 
bruinachtige korst. Door den droogen mond en slokdarm 
