(558 ) 
zelver invloed op hare verhoudingen tot den atmospheer en 
den mensch wijzigen. Zoo zijn het de sarcophagen en hae- 
matopbagen uit alle klassen, die de phijtopbagen en elkan- 
der verslinden en uitzuigen en op dierlijke stoffen azen , 
en alzoo den invloed der eerste op de vegetatie en der- 
zelver nut of nadeel voor den mensch beperken , terwijl 
hun daarzijn op zich zelf, den mensch van minder of meer- 
der nut of nadeel is. 
De vegetatie is rijk, omdat bodem en klimaat vrucht- 
baar en gunstig zijn. De phijtophagen zijn talloos, wegens 
der planten rijkdom. De sarcophagen zijn menigvuldig we- 
gens de talloosheid der phijtophagen en van hun zelve. 
De mensch bevindt zich te midden van dat alles , bloot- 
gesteld aan deszelfs uitwerkselen, voor zooverre zij kos- 
misch worden, maar ook , magtig , om door zija vernuft 
de schatten er uit te trekken, die het inhoudt. 
Wil men overigens het hierboven algemeen uitgedrukte 
zich vormelijker hebben voorgesteld? Men herinnere zich 
dan het leven der Mierozoën , vooral dat der Protozoën 
in de kleinste ruimte. Daar ziet men het cellenleven, als 
grondvorm van het organisch leven , waarvan alle hoogere 
levensvormen slechts de moeijelijk herkenbare herhalingen 
zijn. De ontbinding en vorming van de organismen, zoowel hoo- 
gere als lagere, zoowel dierlijke als plantaardige, zijn, na 
de laatste reductie dier verschijnselen, slechts isolering en 
combinatie van cellen, wier zelfstandig leven de decom- 
positie der vloeibare anorganische stoffen bewerkt; die tot 
hooger magt worden verheven , naarmate zij door hoogere 
organismen worden geapproprieerd en gepotentieerd en die 
tot hare grondvormelijke magt terugkeeren, zoodra de 
combinerende levenskracht, dat onoplosbaar probleem, het 
cellensijsteem (d. i. den organismus=—=plant of dier) verlaat. 
Daarom zijn gisting en rotting, die beide gevreesde ver- 
schijnselen der poelen en moerassen, wier uitwerkselen zoo 
