( 464 ) 
schrijven ?” Hij zoekt te vergeefs naar het antwoord. Onze 
pharmacodijnamische verdeeling van geneesmiddelen in ad- 
stringentia, resolventia, purgantia, enz., is hem te 
algemeen en heldert hem dat bijzondere , eigenaardige te 
weinig op ; de experimentaal-phijsiologie van Magendie en 
anderen , met alle hare inspuitingett, bijmengingen in dier- 
lijke vochten , vivisectien , enz. , hoe lofwaardig ook, mag 
hem niet altijd even als ten opzigte van het zitrum, tot 
pharmacodijnamische overeenkomsten êx vivo et integro 
doen besluiten, ja levert dikwijls groote tegenspraak , en , 
wat alle onze overige redeneringen betreft, gegrond op 
contractie , ontspanning, Verflüssigung, revulsie, pola- 
riteit en alzoo meer; het zijn en blijven hem al te maal 
half aanneembare , half verwerpelijke , grootendeels onver- 
klaarbare hijpothesen , die te vaak een geneeskundig mu- 
tantur tempora et nos mutamur in illis tot karakter 
dragen, en die hem aan de onomstootbaarheid onzer kennis 
allezins doen twijfelen. Daarom zegt Dr. C. Gobée in 
zijne pathologische studien met rede: »wij ziens dat wij 
»ten opzigte van de verklaring der werking vande genees- 
»middelen geenen stap zijn vooruitgegaan, en dat de spe- 
veificiteit nog steeds de steen des aanstoots der pharmaco- 
» dijnamiek blijft.” 
Geene middelen zijn, vooral in onze dane praktijk 
alhier, van uitgebreider aanwending, dan de mercuria- 
liën: geene dringen dieper: in de bewerktuiging:. geene 
stichten:meer nut, geene welligt, meer schade : geene. wek- 
keu. meer onze verwondering, ons, vertrouwen, onze vrees; 
ons nadenken op. Daaraan hebben wij dan ook de veel- 
vuldige en uiteenloopende theorieën te danken ; die de tijd 
vóór en nà over deze middelen in ’t licht deed verschijnen. 
’t Is misschien bij de behandeling van dit onderwerp niet 
onbelangrijk , wanneer wij eenige derzelve hier opsommen. 
Du Prilhe meende, dat het kwikzilver de verdikte lijm- 
