( 467 ) 
voert „ vernietigen ‚kan: in allen gevalle werken wij door 
het genoemd middel veranderend op de vochten’, en wij wek - 
ken de afscheidingen in de huid en in de nieren door de 
houtdranken, in de speekselklieren door het kwikzilver 
op» enz.” (Zie grootendeels Zecker’s Arsneijmittellehre). 
De meeste der genoemde theorieën hebben betrekking tot de 
werking des kwiks in venerische ziekten, omdat dit metaal 
vroeger bijkans uitsluitend in deze ziekte werd gebezigd. 
Later, op het voetspoor van Mamilton , leerde men des- 
zelfs waarde ook in andere ongesteldheden , voornamelijk 
in ontstekingen kennen, terwijl men aan hetzelve eene 
specifieke kracht tegen het süphilitisch contagium bleef 
toeschrijven. Thans is men het vrij algemeen eens’, dat de 
mercurialia de plasticiteit des bloeds verminderen, het- 
zelve dunner en vloeibaarder maken, de absorptie van 
exsudaten en sommige uitscheidingen bevorderen door ei- 
genaardige prikkelingen van vaten en van organen; dus is 
kwik een antiphlogisticum, resolvens, alterans , pur- 
gans en antisijphiliticum tevens. Desniettemin zal nie= 
mand kwik in het acuut stadium van ontstekingen voór- 
schrijven , ten zij als revulsivum op het darmkanaal. Uit 
alles blijkt, dat men in ’t algemeen de mereurialien zeer 
empirisch voorschrijft, omdat niemand regt weet, aan 
welke theoretische verklaring hij zich houden zal; maar 
de meesten neigen toch daarheen, om de grondwerking 
des kwiks in den organismus als eene biochemische te 
beschouwen, Ook wij willen dien weg inslaan en zien, of 
wij uit de verschijnselen des levens „in verband met de 
scheikundige werkingen buiten het ‘leven , sijnthetisch de 
waarheid bij benadering kunnen vinden. Daarbij zullen 
wij vooral het Calomel voor oogen houden, als zijnde dat 
kwikpraeparaat , ’t welk ons het veelvuldigst te pas komt 
en dat ons de snelste uitwerkselen en gevolgen oplevert. 
„Wij vragen ‘eerst: in welke omstandigheden wordt het 
