(470 ) 
»zeer bepaald bewezen (1), toch vrij algemeen aangenomen. 
»Het is eene andere vraag, of de kleur dezer faeces wer- 
»kelijk door eene buitengewoon groote hoeveelheid gal ont- 
»staat, dan wel of zij eenen anderen grond heeft. Onwaar- 
»schijnlijk kwam het mij voor , dat het kwikzilverzout deze 
»kleuring, die zich steeds na herhaalde stoelgangen gelijk 
» blijft , zou veroorzaken, daar zelfs in het geval, dat het 
»calomel zich in zwavelkwik verandert, de hoeveelheid 
»dezes te gering schijnt, om de groote massa van ontlaste 
»stoffen zoo diep en zoo blijvend te kleuren. Tot mijn on- 
»derzoek koos ik de vijfde ontlasting , die, na het gebruik 
»van eene groote dosis calomel bij eenen zieke in de Cha- 
»rité gevolgd was. De ontlaste massa was slijmig , vloei- 
»baar , van eene donkere, grasgroene kleur, zonder faeces- 
»reuk, reageerde naauwelijks merkbaar zuur en verspreidde 
»bij de uitdamping den reuk naar vet en extractieve stof- 
»fen , bijkans gelijk aan dien, welken verdampt speeksel 
»uitwasemt. Onder het microscoop werden groenachtige 
»massen ontdekt, met geronnen eiwit overeenkomende, en 
»buitendien vetkogeltjes, hoewel niet in groote hoeveelheid ; 
»krystallen van zouten konde ik niet ontdekken. De drooge, 
»fijngewreven massa werd eerst herhaaldelijk met kokenden, 
»wijngeestvrijen aether, daarna met watervrijen alcohol in 
»de kookhitte, eindelijk met spiritus (0,915) aanhoudend 
» uitgetrokken. Hierbij bleef eene groenachtig gekleurde, 
vin water onoplosbare, in bijtende potasch met bruingele 
» kleur oplosbare zelfstandigheid terug. De oplossing in bij- 
»tende potasch, met azijnzuur behandeld en het nederplofsel 
»aanhoudend met hetzelfde zuur gedigereerd, gaf eene op- 
Ci] Uit de later te vermelden aanteekeningen omtrent de wer- 
king van het zoet kwik door Dr. Siebert, blĳkt, dat het 
grootst gedeelte des zouts niet in de vochtmassa treedt, maar in 
de eerste stoelgangen wordt teruggevonden. 
