(573 ) 
vaatinjectien rondom den pijlorus, sterke ontwikkeling 
der glandulae Brunner: et Peijer:; melanotische vlekken 
in het colon, enz, enz. Ik lees er echter bij; dat het 
voorwerp aan disenteria biliosa heeft geleden; en in die 
gevallen zijn ous vooral ook de door Siebert opgegeven 
verschijnselen niet zeer vreemd, zonder dat wij daarvan 
het calomel. juist mogen beschuldigen” Voorts, wanneer 
wij de observatien van Simon en Szebert vergelijken, wat 
ons dan de eene, wat de andere bewijst, valt elk ligtelijk 
in het oog. In de eerste analyse treft ons vooral de aau- 
wezigheid van eene betrekkelijk groote hoeveelheid speek- 
selstof en albumine, en doet ons vragen, of ook de buik- 
speekselklier in de darmontlasting , door calomel te weeg 
gebragt, eenen belangrijkeren rol vervult dan men tot hier- 
toe vermoedde. Wij weten toch, dat het vocht, in den 
gezonden toestand „door deze klier afgescheiden, reeds 
eene groote hoeveelheid. eiwitstof bevat, welke dan we- 
der ter voltooijing der chijmi- en chijlificatie wordt 
verbruikt. Maar zou daarom niet dit zelfde ingewand in 
ziekten na het gebruik des calome/s eene overtollige hoe- 
veelheid eZwitstof kunnen uitscheiden, even als de lever 
overtollige galbestanddeelen ? | 
Een der zonderlingste en meest voorkomende gevolgen 
van mercurialien. en vooral van calomel, is de vermeer- 
derde speekselvloed. Volgens Bostock is dit speeksel hel- 
derbruin, eenigzins troebel, met water ligt te vermen- 
gen, reageert noch ‘zuur noch alcalisch, en laat hij het 
uitdampen nagenoeg + deel zijns gewigt aan gestolde 
zelfstandigheid achter. Bij de hitte van kokend water wordt 
het troebel en dikker ; sublimaat-oplossing brengt daarin 
een sterk praecipitaat te weeg, en, stelt men het mengsel 
aan de hitte van kokend water bloot, zoo vormen zich 
vele digte vlokken, Daaruit schijnt het, dat de secretie 
meer eiwitstofachtig wordt. Volgens de analyse van Zo- 
