(574) 
gel bevat dit speeksel, nà de bevrijding van slijm en 
epitheliumcellen: water 99,12, speekselstof , osmazoom, 
vet en eiwit 0,44, soda-, potasch- en kalkzouten 0,44 
percent. Het speeksel nu, in den gewonen, gezonden toe- 
stand, schijnt bijkans of in het geheel geen eiwit te be- 
vatten , naar de onderzoekingen van Berzelius, Orfila , 
Leuret en Lassaigne, Tiedemann en Gmelin en Mit- 
scherlich. Bevordering der darmontlasting , warme ver- 
houding en plaatselijk eenige adstringentia bewijzen zich 
de beste middelen tegen deze aandoeningen. Wij zouden 
nu de rij moeten doorloopen der verschijnselen en aandoe- 
ningen, die zich na een lang voortgezet gebruik van kwik 
in het gestel ontwikkelt; doch hét zij genoeg gezegd, dat 
de eindelijke gevolgen verzwering, ontaarding, seorbuti- 
sche ontbinding, verzwakking, uittering, ontmenging, 
colliquatie zijn, ten bewijze van het antiplastisch vermo- 
gen dezes metaals, hetwelk de factoren der voeding aan 
de organen onthoudt, het bloed al te vloeibaar maakt en 
ontbindt en de werking der ercretieve organen zoodanig 
verhoogt , dat de dood volgen moet. Oplossingen van ei- 
wit in koud water, bij gebreke van dien melk en slijmige 
dranken, zijn de chemische tegengiften, wanneer er van 
kwikpraeparaten te veel in het ligchaam is gedrongen. 
Dit over de uitwerking des calomels in het organisme zal 
reeds meer dan voldoende zijn om aan te toonen, welken 
weg ik ter pharmacodijnamische verklaring der mercuria- 
lien wil inslaan. Naderhand zullen wij door eenige gevolg- 
trekkingen een en ander nog vollediger kunnen maken. 
De organische chemie leert ons wijders, dat alle kwik- 
zouten, maar in ’t bijzonder het sublimaat of chlori- 
dum, eene eigenaardige affiniteit tot de eiwitstof aan den 
dag leggen. Er ontstaat bij de vermenging van beiden 
een wit, vlokkig praecipitaat, dat zich in overvloed van 
eiwit langzaam en in kleine hoeveelheden weder oplost. 
