(578 ) 
Eindelijk moeten wij nog vragen : hoe worden de mercu- 
rialien , nadat ze hunne werking hebben volbragt , uit den 
kring des levens verwijderd? Tot indifferentie „ tot as- 
similatie kan het kwik nimmer met den organismus ko- 
men , aangezien dit metaal geen constitueerend deel, geen 
scheikundig beginsel van onze vochten ofvaste deelen 
uitmaakt. Het is en blijft dus een heterogene prikkel, 
een vergift, ’t welk de natuur in haar immer werkzaam 
streven tot behoud van individualiteit en integriteit met 
geweld van zich tracht te stooten, of ’t welk ‚ indien des- 
zelfs uitdrijving wordt vertraagd of verhinderd , aanhou- 
dend de schadelijkste indrukken op het organisch plastisch 
proces te weeg brengt. Wij hebben gezien, dat noch in 
den stoelgang, noch in het salivatie-speeksel sporen van 
kwikdeelen werden ontdekt; dus dáár heeft de uitschei- 
ding, althans in gewone gevallen , niet plaats. Hoe de 
urien , dat zamengesteld excreet, zich na het gebruik 
van. kwik verhoudt, is voor zoo ver ik weet, nog niet 
naauwkeurig genoeg onderzocht; maar ik vermoed, dat de 
nieren zich hier, even als in andere gevallen , waar het op 
de uitwerping van vreemde zelfstandigheden en producten 
aankomt, ganseh niet onverschillig gedragen. Er bestaat 
in ’t algemeen. geen geneesmiddel of voedsel, van hetwelk 
de urien afscheiding niet eenen waarneembaren indruk ont- 
vangt. Wüöhler. heeft reeds eene menigte toevallige be- 
standdeelen uit het darmkanaal in de wrien teruggevonden. 
De huid en. welligt ook de longen zijn als de hoofdexcre- 
torien des kwikmetaals te beschouwen. Het kwik onder 
den invloed van het biochemisme— Sit venta  verbo— 
nadat zijne bepaalde betrekking tot de. levende stof is 
uitgewerkt ‚ schijnt. de neiging te bezitten om zich te re- 
guliniseren, waarop het natuurlijkerwijze door de dier- 
lijke warmte allengs naar buiten moet wegdampen ; moge- 
lijk dragen tot zijne laatste ontleding en herstelling de 
