(581 ) 
ijzers daaruit opnemen zou. … Álzoo gedraagt zich waarschijn- 
lijk het.kwik ten opzigte van de bloeddlaasjes,, wier kern 
volgens de jongste theorieën, met. de zuurstof der ‚ademha- 
ling in aanraking getreden, welligt uit vet in eiwit- en 
vezelstof veranderd wordt ‘en alzoo het plasma. van, het 
bloed: gedurigherstelt „ waarbij de kleurstof als residuum 
geldt. Ongetwijfeld verstoort het kwik zoodanig, eeu, ‚che- 
misch. proces, hetwelk in ontstekingen. mede te, levendig 
plaats grijpt. Mogelijk. berusten alle deze analijsen en ver- 
bindingen op eene nog problematische affiniteit, van: het 
kwik tot de proteïne ‚bij welke-de zwavel en de phos- 
phorus', goowel. uit. de eiwitstof als uit de fiörine en 
globuline worden los gelaten. Komt zulk eene zuiver che- 
mische, hypothetische en problematische werking van kwik 
of bloed al niet tot hare vglle ontwikkeling, biedt de le- 
venonderhoudende kracht der natuur aan zoedanige oplos- 
sing en vernietiging harer orde eenen ingespannen: weêr- 
stand, en schijnen ons de geabsorbeerde kwikhoeveelheden 
te gering om in de levende bloedmassa:‚zulk eene zamenge- 
stelde omzetting. (wie zal het hoeveel bepalen); te, vol- 
voeren; dan evenwel blijft er-genoeg affiniteit en, attrac- 
tie (à distance of par influence (?.)). tusschen het. kwik- 
zilver en de elementen des bloed-plasma’s bestaan, om 
den hoofdfactor der normale en abnormale ‚plasticiteit, de 
eïwitstof in het bloed eenen tijd lang terug te houden, en 
om-hare uittreding door de vaatwanden in het parenchgym 
der orgânen,; hare exsudatie te verhinderen. Aldus ber 
schouwen wij het kwik, voornamelijk op.;de albumine 
werkende en het zitrum „dat de fibrine oplost; als mid- 
delen , die het-bloed- vloeibaarder maken , verdunnen ; als 
antiphlogistìca. Maar komt,nu bij onze-beschouwing, het 
door de phlogosis ontstemd, vaatstelsel volstrekt. niet in 
aanmerking? Voorzeker wel. In ons. chemisch proces. za- 
gen wij behalve de veranderingen des bloeds zelfstandig- 
