( 583 ) 
consensus tusschen de speekselklieren en de cardia, op 
welke laatste het kwikzilver voornamelijk werkt. Volgens 
Sanchez nit de door koude gestoorde functie der huid, 
die het eigenlijk uitscheidend orgaan des kwiks is. Bre- 
feld meent, dat scherpe afscheidingen uit de longen de 
speekselklieren prikkelen. Burdach verklaart zulks uit de 
voorheersching van het sereus en klierachtig zenuwstelsel 
in de mondholte, op welk stelsel het kwik meer dan eeni- 
ge andere zelfstandigheid inwerkt. dutenrieth uit het door 
kwikzilver veroorzaakt overwigt der Aydrogeniteit enz. 
enz. (Zie Mecker’s Arzneijmittellehre). Wij gelooven, 
op de vroeger opgesomde data achtgevende, den speeksel- 
vloed te moeten verklaren uit eenen consensus tusschen de 
mond- en de buik-speekselklieren, berustende op gelijk- 
heid van weefsel. In gevolg of bij onderdrukking van de uit- 
scheiding der overtollige eiwitstof door het pancreas 
grijpt er in meerdere of mindere mate mondspeekselvloed 
plaats, welk speeksel alsdan waarneembare eiwitstof be- 
vat. Daaruit laat zich dan ook verklaren, waarom midde- 
len , die de buikorganen tot meerdere werkzaamheid aan- 
zetten, bij aandoeningen van den mond door kwik de heil- 
zaamste, en eigenlijk de radicaalmiddelen ter genezing zijn , 
en verder , waarom wij na groote doses van calomel, die 
de darm- of liever eiwitstof-ontlastingen zoo krachtig en 
blijvend vermeerderen, zelden salivatie zien ontstaan. — 
Het kwik zelf, wanneer zijne werking op de eiwitstof is 
uitgeput en het zich daarvan heeft afgescheiden (door 
welk proces? ) dampt in het huidorgaan, misschien ook in 
de longen, uit de vochten regulinisch weg (1). 
Deze zijn mijne gedachten over de mercurialia in een 
pharmacodynamisch opzigt; of liever zijn het vermoedens 
[1] ? ? Red. 
