( 602 ) 
worden naast de andere afdeelingen en alzoo geen’ Tribus 
kunnen vormen ; of indien zij als zoodanig moeten blijven 
bestaan, de andere afdeeling van gelijken rang moet ver- 
dwijnen of althans gewijzigd worden. 
Met de scheiding der genera is het niet beter gesteld, 
wat ik hieronder verder met een voorbeeld naauwkeurig 
zal aantoonen. Van waar alle die verwarringen? Eenvou- 
dig van daar, dat men het in de wetenschap nog steeds niet 
Eens is, wat eigenlijk species, genus, familia enz. zijn. 
Het kunstmatig stelsel kende eens slechts Klassen, Orden 
en Geslachten; het natuurlijk systeem had deszelfs Klassen , 
Familien en Geslachten. Eens vormde men de laatste slechts 
door duidelijke karakters, welke uitsluitend de bloemen en 
vruchtdeelen bezaten. Later beweerden anderen: een bij- 
zonder kenbare vorm des habitus, eene eenigzins afwijken- 
de vorming der voedingorganen doen eigenaardigheden in 
de voorttelingwerktuigen vooronderstellen, welke men, 
bijkans zonder terugzage op derzelver waarde, als ge- 
nerische afdeelingen moet beschouwen. Het is hier de 
plaats niet te beslissen wie regt hebben, maar zooveel is 
zeker, dat bijna alle genera, naar welke dier bepalingen 
ook gevormd, in onze systematische werken zijn opgeno- 
men en naast elkander hunne plaats behouden. Van daar 
komt het, dat de een nog overal verdere verdeelingen wil 
maken, de ander veel wil reduceeren. De Sub-genera zijn 
slechts een nominaal palliatief, dat de zaak welligt nog 
verergerd heeft. Zij stellen gewoonlijk de genera daar, 
zooals ze door Nees von Esenbeck en anderen worden be- 
grepen, zooals ze door de aanhangers der geslachten in 
den Linneeschen zin zijn gemaakt geworden. De zaak is 
niet beslist, maar de namenverwarring grooter geworden. 
Wanneer wij een inderdaad natuurlijk stelsel willen hebben , 
moeten blijkbaar de genera geene kunstmatige afdeelingen 
blijven. Dan is ook het aantal der gevormde geslachten 
