( 628 ) 
Zoo als de zaak geboekt is , schijnt zij voorzeker elken 
deskundige toe, geen geloof te verdienen of liever, geeft 
zij aanleiding tot het vermoeden, dat de heer Schmidt- 
muller zich heeft laten verleiden als et en placenta te 
beschouwen , wat welligt niet anders geweest is, als een met 
sereus vocht gevulde blaas, eene sterk ontwikkelde hijda- 
tis, met ziekelijke vorming op den binnenwand des ute- 
rus van een pseudoplastisch product, hetwelk , eenmaal 
door de irritatie van den baarmoederwand ontstaan, dáár 
als parasiet zich in de.gunstigst mogelijke verhoudingen 
tot verdere ontwikkeling bevond. Het niet gelobt zijn der 
Placenta en de bloedledigheid van derzelver geelachtige 
vaatjes (P?), kunnen dat vermoeden niet dan versterken. 
Had de heer Schmidtmuller inderdaad eene placenta 
voor oogen gehad, dan, geloof ik, zou het embryo niet 
hebben ontbroken, al was het dan ook slechts atrophisch, 
abnormaal of monstreus ontwikkeld. 
De vorming der placenta toch heeft eerst plaats in een 
verder tijdperk van het embryoleven. In het eerst 
wordt het kiemvlies en het zich daaruit vormend embryo 
slechts gevoed uit den dojer, die weldra als navel- 
blaasje van hetzelve wordt afgesnoerd. Iets later en 
zelfs nog gedurende de afsnoering des dojers (vorming van 
navelblaasje en darmkanaal) heeft die voeding slechts endos_ 
motisch plaats door de vlokken van het chorion, waarin 
de navelvaten alsdan nog niet ontwikkeld zijn. Eerst wan- 
neer de navelvaten zich daarin ontwikkelen, vormt zich de 
placenta en dus coïncideert die vorming met een tijdperk 
van het embryoleven, waarin reeds deszelfs voornaamste 
orgaanstelsels zijn gevormd, waarin reedsde vormingen van 
de animale, vegetatieve en vaatplaten aanmerkelijk zijn ge- 
vorderd. In dit tijdperk staat het leven des embryo’s en 
der placenta in naauw onderling verband; de placenta is deel 
van het embryo, heeft met hetzelve eene circulatie. De ont- 
} 
