( 101 ) 



zfjn heviger , spoediger op elkander volgende en voor den 

 zieke zeer vermoeijend , maar niet altijd volkomen kri- 

 tisch. Men kan daarbij drie tijdperken onderscheiden , 

 namelijk het stadium irritationis, spasmi et resolutionis. 



De prikkeling (irritatio) openbaart zich door benaauwd- 

 heid , hevigen dorst, walging, pijn in de maagstreek en 

 braking van alles wat in de maag komt. De hevige aan- 

 doening van de maag geeft somtijds aanleiding , tot het 

 geloof aan eene gastritis. 



De kramp (spasmus) wordt gekenmerkt door braking 

 van alle fluida welke de patiënt inneemt , door dat in 't 

 begin bij deze brakingen geene gal ontlast wordt , door 

 den onderdrukten pols , door krampachtigen toestand der 

 huid met gevoel van koude , en door het plotseling ver- 

 dwijnen van alle deze verschijnselen , hetwelk dikwijls 

 vrij onverwacht plaats heeft, maar somtijds door het toe- 

 dienen van eenige doses ipecacuanha , opium of extractum 

 hyoscyami bewerkt wordt. 



Het stadium irritationis doet zich kennen door ophoo- 

 ping van bloed in edele organen , in hersenen , in lever en 

 milt, welke hevige hoofdpijn, brandende pijn in de oogen, 

 in den hartkull , in den omtrek van lever en milt en zelfs 

 in de nieren ten gevolge heeft. De urienlozing is met een 

 brandend gevoel vergezeld , de urien bruinrood. De af- 

 scheiding van huid en nieren is ook wel onderdrukt , het- 

 welk het gevolg is van ophooping van bloed in de groole 

 aderstammen , vooral in de onderbuikaderen. 



Dit is het begin van het tweede tijdperk, als wanneer 

 het gastrisch karakter zich meer ontwikkelt en door eene 

 vuile , witte , drooge of vochtige tong en onaangenameu 

 smaak zich kenmerkt. Nu volgen de bilieuse verschijnse- 

 len als : icterische huidkleur , geel worden der albuginea , 

 bittere smaak , uitbraken van gal , ontlasting van bi- 

 lieuse stoifen , geelbruine urien. Na langereu of korteren 



