{ 'Ó26 ) 



beproefde ik onmiddelijk de terugbrenging, door de 

 baarmoeder met beide handen te vatten en de het 

 naast aan het schaambeen liggende deelen zacht zamen 

 te drukken en achtereenvolgens in te brengen, hetgeen 

 mij dan ook niettegenstaande de grootte van den uit- 

 stekeuden uterus gelakte. De terugbrenging alzo* be- 

 werkstelligd zijnde, vond ik goed de uitdrijving der nage- 

 boorte aan de natuur over te laten , om niet het 

 door de voorafgegane mishandelingen ten hoogste aan- 

 gedaan zenuwstelsel, vooral het systema gangliosum 

 nog meer te vermoeijeu. Ik beval der kraamvrouw het 

 liggen op den rug met het bekken zoo veel mogelijk 

 omhoog en de grootste rust naar ligchaam en ziel aan 

 en verbood aan de haar omringende inlandsche viou- 

 wen alle verdere pogingen om de nageboorte naar 

 buiten te brengen, overtuigd, dat, wanneer de uterus 

 eenigzins tot krachten zoude zijn gekomen, de nage- 

 boorte van zelf zoude plaats grijpen. 



Den volgenden morgen kwam de man mij berigleu , 

 dat de nageboorte afgegaan en de kraamvrouw welva- 

 rende was , mij tevens voor de bewezene hulp dank 

 zeggende en verklarende , dat de kraamvrouw nu zon- 

 der mijne verdere tusschenkomst hoopte te herstellen. 

 Toen ik echter in den loop van den dag van den 

 officier der week vernam, dat kort na mijn vertrek 

 de inlandsche vrouwen de kraamvrouw uit hare leger- 

 stede gehaald , in de zon gelegd , met olie en asch 

 ingewreven , haar gedrukt , ja zelfs weder getrapt had- 

 den , begaf ik mij terstond ter plaatse. Ik vond de 

 vrouw met symptomen van beginnende paralyse der 

 onderste extremiteiten en zond haar dadelijk naar het 

 hospitaal, alwaar zij eenige dagen later overleden is. 



Even ondoelmatig als deze inlandsche gewoonten zijn , 

 is de behandeling van het pasgeboren kind , dat kort 



