( 868 ) 



komen kon. Door aanhoudende verzachtende uitwendige 

 behandeling gelukte het, den chronischen ontstekingach- 

 tigen toestand , die in de weeke deelen langs den loop 

 der fislelgangen bleef bestaan , eenigzins te verminderen , 

 en er werd thans gehoopt, de fisluleuse kanalen door open- 

 legging tot heeling te biengen. Met gelukkig gevolg 

 werd dit ten uitvoer gebragt met den fistelgang die tus- 

 schen de opening boven den tepel en die op het borst- 

 been verliep. De ontblooting der gangen echter , die on- 

 der den musculus pectoralis major naar boven onder het 

 sleutelbeen , tot aan bet groot vet - klier - en celweefsel- 

 depot van de regio supraclavicularis verliepen , moest 

 wegens de belangrijke deelen , slagaderen en zenuwen die 

 het mes aldaar zoude ontmoet hebben achter blijven. En 

 al hadden deze belemmeringen niet bestaan , dan zoude 

 toch de dubbelzinnige uilkomst t die deze operatie op dat 

 gedeelte der fislelgangen , die van allen de minst diep 

 liggende waren , gehad had , bedenkingen daartegen ver- 

 wekt hebben. De daardoor bewerkte wond gaapte tot 

 eene breedte van 2§ duim, ten gevolge der terugtrekking 

 der huid , die dewijl het onderhuidsche celweefsel in eene 

 groole uilgestrektheid vernield Avas , derzelver aanhechting 

 aan de onderliggende deelen verloren had. Het mukeus 

 vlies der fislel , hoewel thans aan het contact der lucht 

 bloolgesteld , ging alle heeling legen , en de wond bleef 

 zonder verandering in denzelfden toestand , tot dat de 

 lijder naar de Baden gezonden werd. 



Hier kwam hij den 15 Julij 1814 aan. Zijn uitwendig 

 voorkomen verried een diep algemeen lijden , groote ver- 

 magering, bleekgrijze kleur, met roode omschreven 

 koontjes. De karakteristieke ephelieden zouden reeds de 

 beginnende teering verraden hebben , wanneer niet de 

 korte ademhaling, de diooge hoest, en de gepiikkeld«, 

 radde pols daa omtrent zekerheid gegeven hadden. De 



