( 882 ) 



Reeds voor dat dit gelukt was , werd hij door heviore 

 knagende pijnen in schouder, armen en beenen aanaelast, 

 die verscheidene krachtige kwikkuren trotseerden en zich 

 zoo onoverwinnelijk toonden, dat hij in Februarij 1843 

 het hospitaal verliet, zonder daarvan geheel genezen te 

 zijn. Ondertusschen had zijne gezondheid door de inge- 

 wortelde dijscrasie een' gevoeligen knak ondergaan , en 

 reeds in Mei daarna noodzaakte eene intensieve hepatitis 

 en lienilis derwaarts terug te keeren. Met moeite werd 

 zijn leven gered , maar hij scheen onherstelbaar te zijn ; 

 degenezing wilde niet voortgaan ; eene chronische irritatie, 

 der onstoken geweest zijnde deelen bleef aanhouden, en 

 vormde met de voortbestaande sijphilitische dijscrasie eene 

 hoogst bedenkelijke complicatie ; het verval van krachten 

 won lanprzamerhaud meer en meer de overhand , en de 

 opdagende febris heclica liet over den eindelijken uilgang 

 geen' twijfel meer. De laatste hoop vestigde zich op de 

 uitwerking der Baden. 



Toen hij hier aankwam, scheen de uitputting der krach- 

 ten den hoogsten graad nabij te zijn: het lange, diepe, en 

 smartelijke lijden was op het gelaat van den jongen man te 

 lezen, wiens ranke gestalte gelijk die ééns grijsaards was 

 zamengedrongen. De groote vermagering had de spieren 

 zoo weinig kracht overgelaten, dat hij zonder ondersteu- 

 ning geene schrede doen kon. De liviede aardkleurige 

 lint van het aangezigt verried de affectie der groole 

 buikklieren ; de hijpochondrien waien opgezet, bij druk- 

 king pijnlijk, de scherpe rand der lever stak van onder 

 de ribben uit , de milt was te voelen , de eetlust bijna wel , 

 de tong grijsachlig beslagen met gele randen en bruinge- 

 le basis, de smaak aardachtig, de ontlasting onregelma- 

 tig, obstructiëu met diarrhoëu afwisselende, de pols klein, 

 snel, intermitterend. In de latere namiddaguren werd 

 de lijder door sterke rillingen aangetast waarop rijkelijk 



