( Wi ) 



Hel Is hier Je plaals niet , nader te !)ei)alen , w^1arln 

 het wezen der suietstof bestaat, over welks eifjenlijk 

 schadelijk , de ziekte voortbrengend karakter wij nog niets 

 bepaald weten. Genoeg is het, dat hare aanwezigheid zoo- 

 wel door onze zirjtuigen wordt waar genomen (I) als 

 uit de uitwerkselen blijkt. 



Ook de causa proxima (het effect der voorbeschikken- 

 de en gelegenheidgevende oorzaken) of het eigenlijke wezen 

 der ziekte is tot nu onbekend. Dit alleen schijnt uien in de 

 latere tijden vooi' beweze/i te kunnen houden , dat de 

 kuoopzenuwvlecht van den ojideibuik , zoo niet de eigen- 

 lijke zetel der ziekte , dan tocii het vooniainelijk aangedane 

 01 gaan is. Sommige schrijvers {Piurri , Nonat en ande- 

 renj houden voor waarschijnlijk , dat de milt het orgaau 

 zoude zijn , waarin de eigenlijke zetel der intei milterende 

 koortsen zou zijn te zoeken , aangezien de hijpertrophische 

 toestand derzelve een standvastig verschijnsel dezer koort- 

 sen is, de uitgestrektheid (het quantum) i\ev hijper- 

 trophie van de langdurigheid der koorts afhangt, en 

 de koorts volgens hen altijd recidieven maakt en nooit als 

 genezen kan worden beschouwd , zoo lang deze hijper- 

 trophieën niet zijn hersteld; en voorts nog, omdat de na- 

 blijvende hijpertrophie der milt ook zonder aanwezige 

 koorts , even als de koorts zelve, alleen door sulphas 

 chinii (in groole giften) zou kunnen worden genezen. 

 Deze schrijvers laten het echter in het onzekere , of de 

 opzetliiig der milt voor het koorlsacces ontstaat of niet. 

 Anderen daarentegen ( b. v. Pezerat ) geven voorbeelden 

 op , waar opzetting en pijn in de milt vóór het uitbre- 

 ken der koorts ontstaan. 



Intusschen moet dan toch voor dat de milt hijperlro- 



(l) ? ? Red. 



