( 410 ) 



Heeft echtei' deze oiigelukUige uitgang niet zoo spoedig 

 plaats, dan volgt er na eenige weinige aanvallen op den 

 hevigen vorigen geprikkelden f geirriteerden) toestand , 

 weldra een tijdperk van uitputting, waarin de ziekte in 

 eene fehris hilioso - 7iervosa overgaat. De intermissien 

 maken dan plaats voor reinissien , en deze iaatsie wordnn 

 dan steeds meer en meer onduidelijk, üe tijpheuse ver- 

 schijnselen verkrijgen dan de overhand , doch blijven nog 

 altijd met bilieuse verbonden , en ook hier is meestal , 

 ofschoon na eenisf/ins langreren lijd , het einde nooi.'iottiK. 

 De hoofdzakelijke verschijnselen, die zich hier met de bi- 

 lieuse verbinden, zijn: groote onverschilligheid, stupor 

 of aanhoudend delirium , de pupil wordt meestal stei'k 

 vernaauwd , het bindvlies vuilrood opges|)oten, de 

 tong bevende en met eene zwartachlige korst 

 bedekt, even als het tandvleesch, de lippen en het 

 slijmvlies van den neus; de buik wordt meleoristisch 

 opgezet, de ontlastingen worden onwillekeuiig . zwart, 

 stinkend waterachtig, de af- en uitscheiding der urien 

 veelal belet, de ledematen koud, de meeslal ongelijke 

 pols wordt kleiner en kleiner, er ontstaat peeshuppe- 

 len , beven, onwillekeurige bewegingen der ledematen enz. 



Zeldzaam zijn de gevallen zoo goedaardig en is hun 

 verloop zoo gelukkig, dat de ziekte van zelve, na 

 eenige koortsaanvallen en door de natuur uit eigen 

 beweging gemaakte critische eliminatien een einde neemt. 

 Alsdan zijn de verschijnselen echter veel minder be- 

 langrijk en de hevige bepalen zich meer tot een of 

 twee koortsaanvallen , terwijl na de ontlasting van 

 stoffen per os et per anum de ziekte weldra een einde 

 neemt of ten minste begint aftenemen. 



Intusschen zij hiermede niet gezegd, dat de ziekte 

 in een dezer drie vormen alleen en bij uitsluiting 

 verloopt ; zeer vele nuances en wijzigingen worden 



