( ^68 ) 



fokt ; men laat dezelve van Batavia komen. Wild ge- 

 vogelte is hier zeldzaam ; slechts eenige soorten van snippen» 

 en kleine wilde eenden ( blibi ) worden nu en dan te koop 

 aangebragt. Daarentegen leveren de zwermen der zooge- 

 naamde rijstdiefjes , vooral even na den rijstoogst , den 

 liefhebbers een' smakelijken schotel op, die veel van leeu- 

 werikken in Europa heeft. 



Eijeren van kippen en eenden zijn in menigte te beko- 

 men, en de laatste worden ingezouten , en als een toespijs 

 bij rijst in groote hoeveelheden verbruikt. 



Ook rundvleesch ziet men te Samarang veel op de 

 Europeesche tafels , omdat het niet duur en redelijk goed 

 is , beter dan te Batavia , maar minder goed dan in den 

 oosthoek van Java ; met Europeesch rundvleesch echter 

 niet te vergelijken is , en meestal veel van kalfsvleesch 

 heeft. Men gebruikt het dan ook meer voor soep , dan 

 voor gebraad : uit de haasjes alleen , laat zich eene sma- 

 kelijke biefstuk bereiden. 



Aan koemelk is geen gebrek , doch is dezelve niet zeer 

 vet , en wordt buitendien nog door de verkoopers veelal 

 met water aangelengd. De weinige boter die er uit 

 bereid wordt, is wit, niet zeer vet, en kan alleen met 

 brood gegeten , niet tot toebereiding der spijzen gebruikt 

 worden , waartoe men alleen Hollandsche boter neemt. 

 De hier bereide boter houdt zich meestal ook slechts 

 weinige dagen goed , en wordt dan zuur of sterk. Dat 

 men overigens ook hier betere boter maken kan , be- 

 wijzen eenige particulieren , die het voor hun eigen 

 gerief doen. 



Buffelvleesch woidt alleen van de mindere klassen der 

 Christenbevolking en door de Inlanders gegeten. Hetzelve 

 is droog , grof van draad en hard doch overigens een ge- 

 zond eten. Op Europeesche tafels ziet men q>\> zijn hoogst 

 de haasjes als biefstuk verschijnen. 



