( 688 ) 



waargenomen , die dikwijls van dien aard was , dat 

 men dit orgaan niet uit het lijk konde nemen zonder 

 het te verscheuren , geschiedende dit soms bij de 

 geringste aanraking, hebbende het buitenste vlies als 

 het ware slechts zoo veel zelfstandigheid (consistentie) 

 behouden , dat het de dunne papachtige massa 

 kon blijven bevatten. En wanneer men dezen toestand 

 aanschouwde , kon men niet anders dan de hoogste 

 verwondering gevoelen , dat dit orgaan soms in zoo 

 korten tijd eene dusdanige verandering van weefsel 

 konde ondergaan hebben. Was de verweeking niet 

 zoo groot, zoodat men de milt zonder verscheuring 

 uit het ligchaam konde nemen, dan vond men bij de 

 insnijding toch bijna altijd eene breiachtige of wijn- 

 moerachtige zelfstandigheid. Bij de insnijding of ver- 

 scheuring vloeide er eene groote hoeveelheid dik zwart 

 bloed , eenigzins naar teer gelijkende uit , en indien 

 men alsdan een gedeelte van het overgeblevene ge- 

 durende korten tijd in water afspoelde , had men 

 weldra de eigenaardige structuur voor zich, die de 

 müt vertoont , wanneer zij in den gewonen toestand 

 uit het lijk genomen , gedurende langen tijd in water 

 geweekt (gemacereerd) is geweest. 



De buitenste oppervlakte van de maag en de dar- 

 men bood zelden iets anders aan , dan in zeer enke- 

 le gevallen hier en daar eenige zwarte vlekken , wel- 

 ke echter niet altijd met het inwendige darmvlies in 

 verband schenen te staan. 



De inwendige oppervlakte van de maag en de bin- 

 nenste darmrok , waren gewoonlijk rood , met duidelij- 

 ke vaatvulling. Soms was deze roodheid gelijkmatig 

 verspreid, somtijds, doch zeldzamer, waren het vlekjes, 

 gelijk bij bovengemelde lijkopening. Het slijmvlies der 

 maag scheen meestal weeker dan gewoonlijk te zijn ; 



