248 F. Gustafsson. 



Postremo restât ut de exscribendo codice pauca moneam. Quae certe 

 legi et quae ex litterarum ductibus, quoad videri potuerunt, conieci typis ple- 

 nioribus aut exilioribus distincta sunt; minutis litteris obliquis excudenda cu- 

 ravi quae, ubi scriptura codicis abolita erat nec a me legi poterat, ipse addidi. 

 Amiatini codicis sticïïbs Heysii et Tischendorfii secutus editionem signavi hoc 

 modo 1 . Quae in Vaticano codice sunt distinguendi notae, uno atque eodem 

 modo r indicantur, quamquani plura fuisse videntur genera eorum. Verbis 

 codicis subieci dubia nonnulla quaeque typis minus commode exprimuntur. In 

 eadem adnotatione addidi Icctiones Vulgatae (V), Amiatini libri (Ä) ex illa 

 quam modo commemoravi editione sumptas, Septuaginta interpretum e Tischen- 

 dorfii editione excerptas, dcniquc quidquid aliud cum lectionibus Vatican! co- 

 dicis comparandum est visum. H. Roenschii igitur liber praestantissimus qui 

 inscriptus est „Itala und Vulgata" (alt. edit. a. 1875) saepius mihi commemo- 

 randus erit. Roberti autcm librum cui est titulus „Pentateuchi versio latina 

 antiquissima e codice Ludgunensi'' cum a bibliopolis indicatum comperi, iam 

 haec prelum subibant. 



Adiecimus Vaticani codicis unius paginac (19 a) cxemplum pari ainbitu 

 per heliotypiam expressum, quod benigne permittentibus pontificiae bibliothecae 

 praefectis A. Mauius vir doctissimus voluntati nostrae humanissime obsecutus 

 faciendum curavit. 



