Larven von Thrombidiidae und Erythraeidae. 55 



veroorzaakt, vooral aaii voeten en beenen, en deze keer kwam ik 

 er siecht af. Deze naiiwlijks ziclitbare beestjes kruipen onder de 

 huid en leg-gen daarin liunne eieren, wat een ondraaglijk jeuken 

 veroorzaakt. Latei*, als deze zieh tot larven ontwikkelen, worden 

 groote, gele blären gevormd, soms zoo groot als een halve gnlden. 

 Ik was van 20 zulke blären voorzien, die alle opengesneden werden. 

 Ten gevolge daarvan kan ik niet loopen en moet onze volgende 

 tocht eenige dagen uitgesteld worden, vooral omdat de helft der 

 koelies malaria heeft en we dus niet genoeg dragers voor onze bagage 

 hebben." — Und p. 23: 



„Heiaas hadden de teeken (zandvlooien) ons weder behoorlijk 

 toegetakeld en mijne ledematen waren met nienwe bnilen en blären 

 versierd." 



Wie wir sehen, werden die T/rrombidmm-ha.Yyen von Prof. 

 Wichmann „Zecken" oder „Sandflöhe" genannt! und er versichert 

 selbst (auf welchen Grund? mag man wohl fragen), daß sie sich in 

 die Haut einbohren und dort Eier legen!! In einem folgenden Be- 

 richte hat der Gelehrte einen Teil seiner Meinung geändert. Er 

 sagt nämlich in seinem 6. Bulletin (publiziert September 1903 in 

 the 46. Bulletin van de Maatschappij): 



„25 Juli, 1903, aan boord van het S. S. Zeemeeuw, in de Reede 

 van Manokwari." 



„De beer Loeentz en ik waren ten gevolge der door de boschmijten 

 ondervonden mishandelingen , buiten gevecht gesteld, zoodat de 

 H. H. Van Nouhuys en Dumas er den 8en Juli alleen op nitgingen." 



1904. Merkwürdig ist, daß Van Dissel den Milben gar nicht 

 begegnet ist. Er publiziert seine Erfahrungen in einem Berichte 

 von einer „Landreis van Fakfak naar Sekär", im äußersten Westen 

 von Neuguinea im August und September 1902 (in: Indische Gids, 

 1904, p. 970). 



„Van ongedierte, behalve de patjets ^) hadden wij anders te 

 voren geen last gehad. Hier komt gelukkig niet voor de kleine 

 boschluis, die men anders eiders in Nieuw Guinea in overvloed 

 aantreft, en die met de huid in aanraking gekomen een alleronaange- 

 naamsten jeuk veroorzaakt. Als probaat middel wordt gebruikt het 

 sap, geperst uit de bladeren van de wilde sirih." '-) 



In den Beschreibungen der zwei folgenden Expeditionen (in: 



1) Patjet^ malaiisch = Landblutegel, Hirudo cejilonka Moq.-Tand. 



2) Sirih, malaiisch = Piper helle L., Betelpfeffer, Kaupfeffer. 



