( 24 ) 



phraslus , Plinius, Dioscorides of Galcnus gesproken hebben , 

 ten zij een alom bekende naam , een algemeen gebruik of 

 cene godsdienstige fabel de kennis der door ben bedoelde 

 plant op onzen tijd beeft overgebragt , zoo als dit met 

 de gerst , den olijf , de vijg , den eik , met den lau- 

 rier en de cijpres het geval is. De overgang van een 

 tijdvak tot een ander is in de geschiedenis der wetenschap 

 nooit zoo naauw aan een bepaald tijdstip verbonden , 

 dat het einde van de afgeloopene en het begin van de 

 volgende periode met scherpe trekken zijn afgeteekend ; 

 slechts langzamerhand gaat elke wetenschappelijke rigting 

 verloren en zelfs wanneer eene andere, zegevierend, bevoor- 

 regte geesten reeds verder vooruit heeft geleid , trachten 

 velen nog , het doel langs denzelfden weg te bereiken , 

 welken de geleerden , eeuwen voor hen , bewandelden. 

 Zoo vormde zich ook in de middeleeuwen de Botanie 

 eerst langzamerhand tot eene wetenschap. Gessner , 

 Clusius , Dodojiaeus , Tragus en anderen hebben zich 

 veel moeite gegeven met het aanhalen en ophelderen van 

 andere schrijvers. Anderen pronkten met vreemde schil- 

 deringen , welke hunne verbeeldingskracht uit de vertel- 

 sels van ruwe zeelieden of onverschillige , onwetende 

 reizigers had zamengesteld. Velen gaven niets als blote 

 naamregisters en etijmolologische spitsvondigheden over 

 benamingen uit oude en nieuwe talen . bijeengegaard. 

 Desniettemin ontwikkelde zich intusschen de plantenkunde 

 als weteuschap. Men begon de planten om haar zelve 

 alleen en afgescheiden van derzelver betrekkingen tot den 

 mensch te onderzoeken , de plantenwereld als één ge- 

 heel te beschouwen , welks deelen men te onderscheiden 

 en naar derzelver betrekkelijke waarde te onderscheiden 

 en te bepalen zocht. Voor de onderscheidene organen 

 schiep men bepaalde namen en voor de vormen van het- 

 zelfde orgaan blijvende uitdrukkingen , d. i. men beschreef 





