(28) 



tot stof; blad voor blad, tak voor tak, tot dat van den 

 geweldigen slara geen spoor meer blijft. Zoo konden ligt 

 nog vele voorbeelden opgeteld worden, waaruit zoude 

 blijken, dat de planten - phijsiognomiekunde iets zijn 

 moet, dat op zich zelf beslaat , en niet van de geboorte- 

 plaats der meuschen , van derzelver woonplaats , kennis , 

 ouderdom of gemoedstemming afhangen mag , om den 

 naam eener wetenschap te kunnen verdienen. Elke plant, 

 elke plantengroep heeft en behoudt een eigenaardig aan- 

 zien afhankelijk van de eigene vorming van elk der ge- 

 zamenlijke organen of van de eigene vorming van elk der 

 individu's, welke te zamen eene groep uitmaken. 



En hier kom ik tot eene tweede afwijking bij de bepa- 

 ling van het begrip der planten - phijsiognomiekunde. 

 Er kan namelijk niet alleen sprake zijn van de phijsio- 

 gnomie van vele planten te zamen genomen ; maar ook van 

 de phijsiognomie van elke plant afzonderlijk moet ge- 

 sproken worden. Ik noem phijsiognomie van eene enke- 

 le plant, hetgeen tot dus verre in de wetenschap habitus 

 genoemd werd. Wat is het anders als het gezamenlijk 

 aanzien der uiterlijke vormen van een gewas , deszelfs 

 phijsiognomie ? Men spreekt van den habitus eens indi- 

 vidu's, eener species, van een genus, van eene familie enz. 

 Wat is dit anders als het gezamenlijk uiterlijk aanzien 

 van eene species, een genus, eene familie, de phijsio- 

 gnomie derzelve ? Wanneer bijvoorb. in eene familie 

 planten voorkomen, wier uiterlijk aanzien zeer verschillend 

 is, heeft men van eenen heterogenen habitus gesproken; 

 wanneer de meeste of alle planten van eene familie het- 

 zelfde aanzien in den uiterlijken vorm opleveren , was het 

 een homogene habitus. Mij is het eene homogene farailie- 

 phijsiognomie. Nemen wij bijv. de Euphorbiaceè'n , wel- 

 ke zeker eenen zeer ongelijksoortigen habitus hebben. 

 In de planten -phijsiognomiekunde heeft men een gedeelte 



