( 31 ) 



rieren verkiezen. De individuele planten - phijsiognomie 

 is het ook, welke voornamelijk van oudsher door de dich- 

 ters in hunne schilderingen aangewend is geworden, dan 

 eens als onderwerp hunner pocsie en dan weder als zin- 

 nebeeld van andere daarstelliugen. Opmerking verdient 

 het, dat naïve dichters aan zulke plaatsen rijker zijn dan 

 sentimentele. FirgiliusÏH boven allen rijk aan korte , tref- 

 fende beschrijvingen van ]ïlaiite,n-physiognomie?i. Ook Ovi- 

 dius heeft er vele in zijne metamorphosen. Onder de nieu- 

 were dichters zijn Thomson , Delille , Halleren Mathisso?i 

 het rijkste daaraan. Hoe schoon bezingt Yirgilins den 

 Quercus aegilops : 



Aesculus i:i primis ; quae quantum vertice ad auras 

 Aelherias, tantum radice in Tartara tendit. 

 Ergo non hiemes illam , non ilabra , neque imbres 

 Convellunt ; immota ma net , multosque nepotes 

 Multa virum volvens durando saecula vincit. 

 Turn fortis late ramos et brachia tendens 

 Huc illuc, media ipsa ingentem sustinet umbram. 

 Hoe zinrijk zegt Ovidius vau den Gladiolus bijzantinus 

 Gawl : 



Tijrioque nilentior ostro 



Flos oritur: formamque capit quam lilia , si non 

 Furpureus color huic , argenteus esset in illis . 

 Non satis hoc Phoebo est (is euira fuit auctor honoris) , 

 Ipse suos gemitus foliis inscribit , et ai ai. 

 Flos habet inscriplum, funestaque litera ducta est. 

 Wie ffaller 's Alpen gelezen heeft, herinnert zich ge- 

 wis nog daaruit: 



Dort ragt das hohe Haupt vom edeln Entiane ec: 

 Hoe heerlijk beschrijft de ongelukkige Hölderlin den eik: 

 Aus den Garten komm ich zu euch , ihr Söhne des 



Berges, 

 Aus den Garten, da lebt die JVatur geduldig uud hauslich, 



