(30) 



hangen geheel af van de vormen der individu's , welke 

 in eene groep verbonden zijn. 



Ten tweede wijst de plantenphijsiognomiekunde aan » 

 welke systematische afdeelingen , fatuilien , genera enz. tot 

 elk dezer grondvormen belmoren. Dit is de toepassing 

 der stelselleer op de phijsiognomiekunde. 



Het derde vereischte is, om alle systematische afdeelingen 

 te onderzoeken en gade te slaan , ten einde te kunnen aan- 

 toonen, welke grondvormen aan de species, genera, fami- 

 lien enz. van elke afdeeling toekomen. Dit is de toepas- 

 sing der plantenphijsiognomiekunde op de stelselleer. 



Wij moeten niet vergeten, dat onder de groepen-phijsio- 

 gnomie vormen gevonden worden , welke voor individu's 

 niet kunnen worden aangenomen. Het zijn diegene, wel- 

 ke van de vermenging van individu's , van derzelver rela- 

 tieve digtheid en menigte afhangen. Wij zien namenlijk, dat 

 menigmaal teen plantenkleed uit individu's van eene 

 en dezelfde species bestaat , of dat andere species , welke 

 mede daaronder voorkomen , of wel bij den gezamenlijken 

 aanblik niet bemerkt worden kunnen, of in aantal en groot- 

 te zoo gering zijn, dat dezelve geenen invloed op het ge- 

 zamenlijk voorkomen van het plantenbekleedsel kunnen 

 uitoefenen. Dit is dan eene eenvormige planten - phijsio- 

 gnomie. Menigmaal daarentegen is eene streek met zoo- 

 danige planten bedekt, dat wij daarin verschillende groe- 

 pen onderscheiden kunnen , omdat individu's van verschil- 

 lende species zich zoodanig vermengd hebben of zoo eigen- 

 aardige vormen bezitten, dat de phijsiognomie niet eene 

 eenvormige, maar eene vermengde, veelvoudige geworden 

 is. Eene heide van het noordelijk Europa , een dennen- 

 woud der Alpen, een acaciabosch van Nieuio Holland, een 

 allang-allang veld op Java bijv. hebben eene zeer eenvor- 

 mige planten - phijsiognomie en ofschoon in het al- 

 lang - allang ook andere planten voorkomen, zoo als 





