(41 ) 



lcuglc, zonder aanmerkelijke ontwikkeling der takken, 

 zoodat de lengte - as van bet gewas steeds de ontwikkeling 

 der grootte van alle assen van den tweeden rang over- 

 treft. Hier valt de tegenstelling tusschen boven en be- 

 neden , bet contrast lusschen scbaduw en licht , bet duide- 

 lijkst op te merken. Tot dezen vorm behooren de meeste 

 monokotijledonen. 



De derde vorm is eene combinatie van de beide 

 voorgaande , de gelijktijdige ontwikkeling van vlak en as , 

 de tegenstelling van centrum en peripherie naar alle 

 rigtiugen. Takken en bladeren , en in het algemeen alle 

 secundaire vormingen zijn zoodanig ontwikkeld , dat zich 

 het geheel in eene sphaerische gedaante vertoont. Hiertoe 

 behooren (als oorspronkelijke vorm) vele zwammen en rbizan- 

 theeën , en voorts het grootste gedeelte der dikotijledouen. 



Oneindig menigvuldig zijn de overgangen tusschen deze 

 grondvormen , ,derzelver trappen van ontwikkeling en 

 verbindingen. Alle drie vindt men ze terug iu den 

 laatsten vorm ; dan eens namelijk staat de ontwikkeling 

 van het vlaksijsteem boven aan , dan die van het as-sijs- 

 teem , dan weder zijn ze in evenwigt. Zoo hebben de 

 kroonen bij den pinie-boom meer eene uitbreiding 

 van het vlak , bij den cipres en den iep van de as en bij 

 den ceder en den Javaanschen Podocarpus komen dezelve 

 het naaste bij den kogelvorm. Op eene verbinding der 

 as -en kogelvormen moet ik hier als zeer gewigtig en als 

 vierde hoofdvorm nog de aandacht vestigen. Ik zal de- 

 zen vorm den kroonvorm noemen. Het is die , waarbij 

 aan eene primaire vegetatie - as , welke zich meestal zeer 

 in de lengte uitstrekt , de geheele secundaire of periphe- 

 rische ontwikkeling van een punt , den top , uitgaat , 

 en daar een kroon vormt. Daartoe kan men vele paddestoe- 

 len, de boomvarens , Cijcas , het grootste gedeelte der 

 palmen , en eenige dikotijledouen rekenen , zoo als bijv. 



3* 



