( 276 ) 



De praktijk der Samarangsche Geneesheeren karakte- 

 riseert zich vooral door voorzigtigheid in 't algemeen , 

 en voornamelijk bij het in gebruik nemen van nieuw aan- 

 geprezene middelen. Men houdt, behalve in gevallen waar 

 periculum in mora is, niet van heroïsche middelen. 



Tan inlandsche geneeskundige planten maakt men wei- 

 nig gebruik, hoewel de vroegere stadsgeneesheer ffaitz, 

 hiermede een begin gemaakt had. De door denzelfden ge- 

 neesheer berispte kwik- en bloedwoede bestaat thans ook 

 niet meer : hoewel men het kwik , althans het Calomel , 

 niet vreest , gebruikt men hetzelve niet zoo onverschillig 

 als vroeger , niet in zoo groote giften , en vermijdt lie- 

 ver desalivatie, dan dat men dezelve als het toppunt der 

 werking van het kwik tracht te bevorderen. 



Bloedontlastingen zet men niet meer , zoo als tijdens 

 het heersehen van het Broussaissche stelsel, tot de uitput- 

 ting van den lijder voort ; met algemeene bloedontlastin- 

 gen is men zuinig , minder met plaatselijke , vooral door 

 bloedzuigers , die hier zeer gemakkelijk te bekomen zijn. 

 Voornamelijk in het hospitaal, houdt men veel van warme 

 baden en afleidende huidprikkels door spaansche vlie- 

 gen. Men schijnt het allengskens als een beginsel aange- 

 nomen te hebben , de behandeling der meeste acute ziek- 

 ten , vooral van koortsen en buikloopen , met eene purga- 

 tie te beginnen , waartoe veelal het 01. Ricini gekozen 

 wordt ; emetica wendt men minder ligt aan , doch vreest 

 dezelve niet. Gastrische toevallen behandelt men vooral 

 met zouten , alleen de hardnekkige met calomel in kleine 

 giften ; intermitterende koortsen , met kinine (de ki- 

 nabast wordt nagenoeg niet meer eenvoudig aangewend); de 

 kwaadaardige str andkoortsen met calomel en kinine, 

 gelijktijdig gegeven, nagenoeg als specificum ; de acute 

 dijsenteriën met bloedzuigers ad abdomen et anum, o\. 

 ricini, lavementen, dampbaden ad anum, calomel, o- 



