( 296 ) 



van het hout schrikt het dier niet altijd vaa het horen 

 af; ook boort het niet in alle zachte houtsoorten. Bij- 

 zonder gaarne schijnt het zijne woning in balken van 

 gompolhout (nauclea) te vestigen. Vermoedelijk hebben 

 smaak en de bouw der vezelen veel invloed op de keus, 

 welke de hommel bij het opzoeken harer toekomstige wo- 

 ning geleidt. De wijfjes schijnen geringer in aantal dan 

 de mannetjes en zij vliegen veel minder uit. Denkelijk 

 blijven zij in de woningen met het leggen der eijeren en 

 het bewaken van het gebroed bezig. Ik onderzocht geene 

 wijfjes i maar heb toch allen grond om aan te nemen , dat 

 zij even goed als de mannetjes de genoemde diertjes bij 

 zich hebben, 



De zak, van welken de heer Brilmann spreekt, is een- 

 voudiglijk de maag van het dier, die met de kaauwwerk- 

 tuigen door twee overlangsche spleten in verband staat. 



De kleine diertjes nu vond ik in de maag van bijna alle 

 de onderzochte houthoramels , ten getale van 1 — 25. Het 

 zijn acariden , die ik echter noch generisch noch speci- 

 fiek bepalen konde. De lengte der grooteren mag ij — |-"' 

 en de breedte f — f"' bedragen. De kleur is op het eerste 

 gezigt helder, eenigzins waterachtig, vuil geel, van on- 

 deren wat donkerder dan van boven. De kop treedt wei- 

 nig te voorschijn en is niet zigtbaar van het borststuk 

 gescheiden. De onderlip vertoont zich iets donkerder ge- 

 kleurd , bijua vierhoekig en in het midden van eene over- 

 langsche groef voorzien. In het midden van den voortand 

 staan twee zwarte hoornachtige tanden en ter zijde twee 

 vierledige voelers , wier geledingen wel in dikte , maar 

 niet in lengte naar voren afnemen. Het eerste lid is 

 het kortste, dikste en diep ingedrukt, het vierde en laat- 

 ste van voren toegespitst en zoo ruigharig, dat het bijna 

 borstelig schijnt. De bovenlip heeft van voren mede twee 

 bruinachtig zwarte tanden van gelijke grootte , overeen- 



