( 324 ) 



te hebben, doch recidiveert gewoonlijk na korter of langer 

 tijdsverloop. Koortsverschijnselen zijn er in het minst niet 

 mede verbonden, en behalve een onverdragelijk jeuken, waar- 

 bij de huid sterker turgesceert , vertoont het lijden wijders 

 geene bezwaren. Het jeuken is in de middagwarmte het 

 hevigst, van II uur des morgens tot 4 uur na den mid- 

 dag, wanneer de kranken bijna geen oogenblik stil kunnen 

 zitten. Somtijds vertoont het zich ook periodisch in den 

 nacht, zoodat de patiënten daardoor in den slaap gestoord 

 worden en als waanzinnigen rondloopen. Overdrijven ze 

 het krabben op zulke tijden, zoo vormen zich dikwijls 

 langdurige en pijnlijke huidzweren. Het kwaad overvalt 

 meestal Europeanen , zelden creolen , verschoont echter 

 geenen ouderdom. Het eerst en gewoonlijk worden nieuwe- 

 lingen daardoor aangetast en hoe teederder en witter hun- 

 ne huid is, met des te grootere woede ontwikkelt zich 

 deze ziekte. Zij schijnt met de acclimatisatie in een bij- 

 zonder naauw verband te staan ; want meuschen , die da- 

 delijk bij hunne intrede in het tropisch klimaat door de 

 kwaal worden aangetast, zijn gewoonlijk betrekkelijk zeer 

 gezond; terwijl diegenen, bij welke het zich niet ontwik- 

 kelt, vooral wanneer hun binnentreden van de tropen in 

 het heetste jaargetijde, den overgang van het natte in het 

 drooge saizoen , plaats grijpt, menigwerf zeer spoedig aan 

 allerlei gastrische en galachtige bezwaren onderhevig wor- 

 den , zoodat eene vicariërende werking van dit uitslag 

 met het chylopoëtisch systeem niet te loochenen is en 

 daarom door menigeen ten onregte wordt miskend. 



Dit exantheem is eene ware acclimatisatieziekte , die 

 haar verloop doormaken moet , hetwelk zich gewoonlijk 

 tot twee jaren uitstrekt , in welken tijd de eruptie in 

 haren gang ebbe en vloed vertoont, zonder zich daarom 

 aan afgemetene tijdruimten te houden. Op het einde der 

 geheele ziekte worden de enkele paroxysmen steeds gerin- 



