( S74 ) 



de te deelen > ten eiodc elk voor zich daaruit datgene 

 neme, wat hem het meest gewigtig voor de pathologie eo 

 diagnostiek toeschijnt. 



1. Spondylarthraïgia. 



De heer V. M. , ambtenaar , oud 32 jaren , leed sedert 

 1828 aan eene steeds in hevigheid toenemende pijn in den 

 rug, die hem het gaan moeijelijk maakte en hem dwong 

 met de handen het bekken te steunen en den romp voor- 

 over te buigen. Eene uitgestrekte ligging was onmogelijk, 

 waardoor hij verpligt was de nachten slapende op eenen 

 stoel deor te brengen. Geene andere blijkbare ziektever- 

 schijnselen, die het lijden van eenig orgaan of sijsteem 

 aanduidden. Hij toonde zich zeer melancholisch, verdrietig» 

 ontevreden en zeer ongeschikt om zijne ambtsbetrekking 

 waar te nemen. 



Vele genees- en heelkundigen hadden hem sedert zeven 

 jaren vruchteloos behandeld, zonder hem eenige bepaalde 

 inlichting nopens den aard des gebreks te geven , dat bij 

 mangel aan locaal onderzoek ook wel niet mogelyk was ; 

 waarschijnlijk heeft men het voor rheumatiamu» der len- 

 denspieren gehouden. 



Bij het plaatselijk onderzoek vielen mij dadelijk de zeer 

 uitstekende elfde en twaalfde rugge- en eerste en tweede 

 lendenwervel in het oog, waarvan de graatachtige 

 uitsteeksels aanzienlijk langer en dikker waren dan in 

 hunnen natuurlijken toestand (spondylarthrocace in het 

 tweede tijdperk): de druk daar ter plaatse veroorzaakte 

 slechts een «eer onduidelijk gevoel van pijn : de lijder 

 herinnerde zich op herhaalde vragen naar de vermoedelijke 

 oorzaak , dat hij voor acht jaren bij het trappen klimmen 

 onder het dragen van een' schrijflessenaar plotselijk een'he- 

 vigen steek in den rug gekregen had , waardoor hem het 



