( 427 ) , 



scheii wierden aangetast door steeds tcrugkeerende reci- 

 dieven van tusschenpoozende koorts , hadden daarvan 

 eene beduidende opzetting der milt , gepaard gaande met 

 chronische ontsteking van dit orgaan (lienitis chronica) 

 en in gevolge daarvan walerzuchlige opzwelling van den 

 onderbuik (hijdrops ascites) verkregen. Bij enkelen was 

 ook op andere plaatsen , bovenal aan de onderste extre- 

 miteiten , beduidende hijdropische opzwelling , alsmede aan 

 de geslachtsdeelen (oedema scroti). Bij deze menscheu 

 zoude de prognosis zoo ongunstig niet geweest zijn , aan- 

 gezien zij nog in den bloei van hunnen leeftijd en anders 

 zeer krachtig van gestel waren, wanneer men niet, zoo 

 als de ondervinding dikwijls heeft geleerd , steeds moest 

 bevreesd zijn , dat deze menschen , die aan een ongere- 

 geld en wild leven gewoon en aan den drank ver- 

 slaafd zijn , nadat zij het hospitaal hersteld of gebeterd 

 hebben verlaten , zich aan hunne vroegere gewoonten we- 

 derom overgeven en daardoor aanleiding geven tot reci- 

 dieven van koorts en derzelver naziekien. Onder de Iu- 

 landsche troepen cureerde men ook eenige gevallen van 

 hijdrops ascites, zijnde het gevolg van lienitis chronica» 

 voortspruitende uit langdurige tusschenpoozende koorts. 



De 4 de uitgang van febris intermiltens was eindelijk die 

 in den dood. Dezen uitgang zag men door febris inlermit- 

 tens op zich zelven nimmer, daar men, zooals reeds werd 

 vermeld , in dit tijdperk geene pernicieuse vormen heeft 

 waargenomen ; wel echter zag men den dood volgen door de 

 naziekte, bovenal door febris remittens biliosonervosa , door 

 diarrhoea chronica, door phthisis abdominalis en door hijdrops. 



Bij eeuen lijder, gedurende zijn leven aan lienitis chro- 

 nica lijdende, vond men de linker pleuraholte met ee- 

 ne aanzienlijke hoeveelheid dunnen etter gevuld ; de lin- 

 ker long was geheel zamengedrukt , gedeeltelijk gehepati- 

 seerd , doch van vomica geen spoor voorhanden. 



