( 429 ) 



naamde calomelstoelgangen , zoo was hij gewoonlijk be- 

 houden. Zoo zag men dit bij die lijders , die gedurende 

 dit semester het hospitaal hebbeu verlaten. Er bleven nog 

 over drie reconvalescenten van febris remittens biliosa 

 nervosa ; de een , Dijkstra , een oud gediend man , 

 welke , na eene ruime salivatie te hebben doorgestaan , 

 v rij bleef vnu alle koortsachtige verschijnselen , echter 

 niet tot zijne vroegere krachten konde terugkomen , daar- 

 bij ook steeds laboreerde aan groote furunkels en zelfs 

 abscessen in het cehveefsel ouder de huid, die, na geopend 

 eu genezen te zijn , gedurig weder opkwamen. Een der- 

 zelven zat in den omtrek van het regter schouderblad en 

 had de grootte van ruim \ voet diameter. Dit werd 

 door eene ruime incisie geopend, en er ontlastten zich 

 eenige ponden van eenen zeer consistenten en vlokkigen 

 etter ; na de opening konde men het absces vervolgen tot 

 onder de basis scapulae. De lijder was gedurende dezen 

 laatsten tijd zeer mager en zwak geworden, en daarbij bleef 

 de ettering in het vermelde absces voortduren. 



Bij de lienitis chronica maakte men , na voorafgegane 

 laxantia plaatselijke bloedonllastingen en epispaslica ad 

 locum affectum , met veel voordeel gebruik van sulphas 

 ferri , 8 — 12 gr. in de 24 uren , in verband met rheum ; 

 doch was het gevolg alleen gelukkig , wanneer de ver- 

 grooting niet tot eenen hoogen graad was gestegen ; bij 

 zeer uitgebreide miltvergrootiug bleef het middel zonder 

 gevolg. 



Bij uit deze naziekten voortspruitende diarrhoea chronica 

 was men meestal ongelukkig. Tonica adstringentia ver- 

 toonden zich openbaar als nadeelig , en men slaagde nog 

 het gelukkigst brj de aanwending van calomel in kleine 

 doses , gepaard gaande met opium- of wel morphiumberei- 

 dingen in groote doses. 



Bij de verschillende gevallen vau hijdrops ascites was 



